ذهنی که ابتدا به ایمنی نگاه می کند

تماس اصلی امروز بسیار کوتاه بود. این فقط شامل کلماتی بود که کسی در حال رانندگی است، وضعیت بردن کسی به ایستگاه قطار، و احوالپرسی برای صحبت دوباره بعداً بدون درخواست بیشتر، همراه با آرزوی رانندگی ایمن. با این حال، حتی در یک مکالمه کوتاه، راهی برای برگزاری روز وجود دارد.

چیزی که یک فرد در جاده ابتدا به آن نیاز دارد کلمات زیادی نیست، بلکه ایمنی است. حتی اگر چیزی هست که بخواهم بپرسم، اگر طرف مقابل در حال رانندگی است یا از مکانی به مکان دیگر حرکت می کند، مهم است که ابتدا به آن موقعیت توجه کنید. مواقعی وجود دارد که راحت کردن خیال یک نفر مهربانی بزرگتر از ادامه گفتگو است.

شفقت در بودیسم فقط به اعمال بزرگ اشاره نمی کند. توجه به جایی که طرف مقابل در حال حاضر در آن قرار دارد، و کم کردن حرف ها و اعمالم در آن مکان، هم دلسوزی است. در یک جاده شلوغ، یک سلام کوتاه و کلمات، با دقت بروید، ممکن است مناسب ترین حرف برای گفتن باشد.

گاهی اوقات ما از کسی با نیت خوب درخواست می کنیم و از او مراقبت می کنیم، اما از این واقعیت غافل می شویم که نگرانی ما ممکن است برای او بار سنگینی شود. بنابراین حتی زمانی که یک قلب دلسوز به وجود می آوریم، باید شرایط را همراه با آن ببینیم. وقتی ایمنی باید حرف اول را بزند، ما به وسعت نیاز داریم تا ایمنی را در درجه اول قرار دهیم و صبر کنیم تا بتوانیم دوباره صحبت کنیم.

امروز توجه کنید که آیا این لحظه ای است که به کلمات شما نیاز است یا لحظه ای برای عقب نشینی آرام تا طرف مقابل بتواند راحت سفر کند. ذهنی که کمتر صحبت می کند و اول به ایمنی نگاه می کند، تمرین گرم امروزی است.