ความสุขเติบโตเมื่อรู้ว่าเราทำทุกอย่างไม่ได้

มีคนถามพระอาจารย์ว่า เป็นพระต้องละหลายสิ่งที่อยากทำ และยังมีศีลคอยกำกับ แล้วท่านมีความสุขหรือไม่

คำถามนี้ชวนให้เรามองให้กว้างขึ้น ไม่ใช่พระเท่านั้นที่ทำทุกสิ่งตามใจไม่ได้ คนทั่วไปก็ไม่อาจทำทุกอย่างที่อยากทำได้เช่นกัน

ทุกคนล้วนอยู่กับขอบเขตบางอย่าง ไม่ว่าจะมีมากหรือน้อย อยู่ในสถานะใด เราก็ไม่อาจบังคับทุกอย่างให้เป็นไปตามใจได้ทั้งหมด

เมื่อเรารู้และยอมรับความจริงข้อนี้ ใจก็เปลี่ยนไป เมื่อเห็นสิ่งต่างๆ ตามที่เป็น และเรียนรู้ความพอใจในจุดที่ยืนอยู่ ปัญญาและความสุขจึงค่อยๆ เติบโตได้

การศึกษาก็ต้องดำเนินต่อไป แสงตะเกียงเล็กๆ อาจดูจางเมื่ออยู่ใต้ดวงอาทิตย์ ฉันใด เมื่ออยู่ต่อหน้าปัญญาที่ยิ่งใหญ่กว่า เราก็ยังต้องเรียนรู้และขัดเกลาต่อไป วันนี้ลองรู้ขอบเขตของตน และบ่มเพาะทั้งความพอใจและปัญญาไปด้วยกัน