Cömertlik Mükemmellikten Önce Gelir

Bugünkü öğreti birlikte yaşama zihniyle başlıyor. İlk görüşmede bir anma günü, aile ve birlikte yaşamanın zorluğu vardı. Herkese açık okuma için özel ayrıntılar bir kenara bırakıldı; öğreti, mükemmel olma isteğini bırakma ve birbirimizin hatalarını kabul etme bilgeliği etrafında düzenlendi.

Bazen her şeyin mükemmel olması gerektiğini düşünürüz. Kendi işimizin mükemmel, karşıdaki kişinin söz ve davranışlarının da tam doğru olması gerektiğini sanırız. Ama dünya hayatında hatasız yaşayan kimse yoktur. Birlikte yaşamak mükemmel bir insanla karşılaşmak değil, birbirimizin eksiklerini fark edip kucaklamaktır.

Mükemmellik isteyen zihin güçlenince kalpteki alan daralır. Küçük hatalar büyük görünür, bizimkinden farklı düşünceleri kabul etmek zorlaşır. Böyle olunca biz de geriliriz, yanımızdaki insanlar da rahat etmekte zorlanır.

Keşiş, önce ben daha cömert olduğumda başkasının küçük hatalarını kabul edebileceğimi öğretti. Cömertlik her şeyi dikkatsizce geçiştirmek demek değildir. Her insanın bir yönden eksik olabileceğini bilmek ve biraz daha geniş bir kalple bakmaktır. Yalnızca kendi ölçütümüze tutunmadığımızda ilişkide nefes alanı doğar.

Hatta taviz vermek bile sayılarla sayılmaya başlanırsa başka bir çatışma tohumu olabilir. «Ben bu kadar yaptım, sen de bu kadar yapmalısın» diye düşünmek yerine, bugün önce ben genişleyebilir miyim diye bakmak uygulamadır. Cömertliği mükemmelliğin önüne koyduğumuzda, birlikte yaşam biraz daha yumuşar.

Bugün zihninizdeki her şey mükemmel olmalı diyen ölçüte sessizce bakın. Küçük bir hata, ufak bir uyumsuzluk ya da farklı bir düşünce karşısında hemen yargılamayın; bir kez daha daha geniş bir kalple bakmayı deneyin. Bu cömertlik sizi de rahatlatır, sizinle yaşayan insanların da daha rahat olmasına yardım eder.