وقتی نمی چسبی، بهار خرد می آید
طبیعت فصول را تغییر میدهد و اجازه میدهد همه پدیدهها بدون اجبار، عجله یا چسبیدن جریان داشته باشند. در فصلی که برگ ها می ریزند، می توانیم این قانون طبیعی را عمیق تر یاد بگیریم.
هر چقدر هم که برگ های پاییزی قرمز و زیبا باشند، درخت نمی تواند آنها را برای همیشه نگه دارد. وقتی زمان فرا می رسد، برگ ها تبدیل به برگ های افتاده و می ریزند و درخت به طور طبیعی آنها را رها می کند.
اما در زندگی، اغلب نمیتوانیم بگذاریم خیلی چیزها به طور طبیعی پیش بروند. هر چه بیشتر بچسبیم، بچسبیم و سعی کنیم خودمان را نگه داریم، ذهن سنگینتر میشود و رنج از آن مکان برمیخیزد.
آنچه را که نمی توان نگه داشت باید رها کرد. پس از رها کردن، ممکن است زمانی مانند زمستان سرد فرا رسد، اما درست همانطور که درختی از زمستان می گذرد و دوباره بهار را ملاقات می کند، مسیر جدیدی نیز در زندگی ما باز می شود.
هنگامی که ما به طور طبیعی آنچه را باید رها کنیم، رها می کنیم، می توانیم دوباره شادی را پیدا کنیم. آنگاه چشمه خرد در ذهن پدیدار می شود و زندگی به شکلی زیباتر می شود.
طبیعت با فصول جاری است و درختی که وقتش برسد حتی برگ های زیبای پاییزی را رها می کند. به دلیل وابستگی و چسبیدن، سعی می کنیم چیزی را که نمی توان نگه داشت نگه داریم و رنج می بریم. اما وقتی به طور طبیعی چیزی را که باید رها شود رها می کنیم، از زمانی مانند زمستان عبور می کنیم، دوباره شادی را می یابیم و بهار خرد را در زندگی ملاقات می کنیم.
