دعا به سوی خوشبختی همه گسترش می یابد

وقتی دعا می کنیم ابتدا به فکر خودمان هستیم. آرزو می کنیم همه چیز برای ما خوب پیش برود، موفق شویم و خوشحال باشیم. وقتی کمی جلوتر می رویم، می آییم تا برای پدر و مادر، خانواده و افراد نزدیکمان دعا کنیم. این هم یک دل گرانبهاست.

اما در بودیسم گفته می شود که خود و دیگران کاملاً از هم جدا نیستند. شادی من با شادی دیگران مرتبط است و همچنین عمیقاً با آرامش جهانی که در آن زندگی می کنم مرتبط است.

پس دعا نباید فقط برای خودم قلب باشد. باید گسترده تر شود. وقتی دعا می کنیم که «همه موجودات شاد باشند»، ذهن فراتر از نگرانی های محدود حرکت می کند و به شفقت بیشتری باز می شود.

آموزش احترام گذاشتن به همه زندگی و آسیب نرساندن به آن از یک جا سرچشمه می گیرد. اگر می خواهم خوشبخت باشم، باید خوشبختی دنیایی که به آن تعلق دارم و موجوداتی که با من زندگی می کنند را نیز آرزو کنم.

امروز کمی دایره دعای خود را وسعت بخشید. از روی آرزوی خودت، دلت را برای خانواده، همسایگان و حتی افرادی که نمی‌شناسید، بفرست. در دعای بزرگی که آرزوی خوشبختی همه را دارد، شادی خود شما نیز عمیق تر می شود.