دانستن نقاط ضعف خود آغاز تمرین است

هر فردی نقاط قوت و ضعفی دارد. با این حال معمولا سعی می کنیم نقاط ضعف خود را نبینیم، در حالی که به سرعت متوجه کمبودهای دیگران می شویم. به همین دلیل است که بخش مهمی از تمرین ابتدا این است که صادقانه به عیوب و عادات درون خود نگاه کنیم.

یک کتاب تفاوت بین افراد موفق و افراد عادی را با نحوه برخورد با ضعف ها و عیوب خود توضیح می دهد. مردم عادی نقاط ضعف خود را می بینند اما وانمود می کنند که آنها را نمی بینند یا روی می گردانند. افراد بالغ مستقیماً با آنها روبرو می شوند و آنها را می شناسند. از آنجایی که آنها دقیقاً می دانند کجا کمبود دارند، می توانند آن نقاط را اصلاح کنند یا آنها را به نقطه قوت دیگری تبدیل کنند.

زندگی اجتماعی هم همینطور است. وقتی با هم زندگی می کنیم و کار می کنیم، چیزهای زیادی وجود دارد که باید بابت آنها سپاسگزار باشیم و همچنین چیزهایی که نیاز به تعدیل دارند. ما باید نسبت به کسانی که به ما کمک می کنند قدردانی کنیم، اما زمانی که چیزی نیاز به اصلاح دارد، مواقعی نیز وجود دارد که باید گفته شود. مسئله فقط این نیست که ما چه می گوییم، بلکه مسئله این است که با چه ذهنی و به چه شکلی می گوییم.

وقتی آرزوی اصلاح طرف مقابل مطرح می شود، حرف های ما به راحتی تند می شود و آن حرف ها می تواند قلب طرف مقابل را جریحه دار کند. از سوی دیگر، اگر فقط تحمل کنیم، ناراحتی در درون ایجاد می‌شود و ممکن است بعداً به صورت احساسات منفجر شود. بنابراین قبل از اینکه یک تمرین‌کننده فقط به کاستی‌های شخص دیگری نگاه کند، ابتدا باید عادت‌های ذهن خود را که در آن موقعیت به وجود می‌آید بررسی کند.

ما باید متوجه شویم که چه زمانی بی‌صبر می‌شویم، در چه موقعیت‌هایی کلماتمان خشن می‌شوند، و چه چیزی را تا زمانی که بعداً به عنوان احساس ظاهر شود، مهار می‌کنیم. وقتی به آن ضعف پی بردیم، از آن به بعد دیگر فقط یک عیب نیست. تبدیل به ماده ای برای تمرین می شود.

کسی که خود را می شناسد به راحتی دیگران را سرزنش نمی کند. فردی که نقاط ضعف خود را می شناسد، کمی با دقت بیشتری صحبت می کند و سعی می کند افراد را با قلب بازتر نگه دارد. وقتی از ضعف روی گردانیم، بلکه به آن نور بتابانیم، ذهن به تدریج بالغ می شود.

امروز قبل از دیدن کمبودهای دیگران، ابتدا عادات ذهن خود را بررسی کنیم و حتی نقاط ضعف خود را در مسیر تمرین قرار دهیم.