Hoe minder we onderscheiden, hoe duidelijker de wet wordt.

De discriminerende aard van alle wetten wordt alleen duidelijk als we goed naar de geest kijken en deze beseffen. Een berg is een berg en water is water. Een volledig verlicht persoon kent de natuur zoals die is en de wet zoals die is. Wanneer echter twijfels en discriminatie onze geest binnendringen, wordt het moeilijk om zelfs de simpele feiten te zien zoals ze zijn.

Totdat we het ons volledig realiseren, blijven er twijfels, discriminatie en discriminatie bestaan. Dus hoe hard je het ook probeert, het is moeilijk om te zeggen dat je alle verschijnselen met volledige helderheid hebt gezien. Levende wezens die nog geen volledige verlichting hebben bereikt, hebben echter ook lessen te leren. Het is een poging om zoveel mogelijk te voorkomen dat er gevoelens van wantrouwen en discriminatie worden opgewekt als we naar een wet, grens of natuurverschijnsel kijken.

Als we mensen ontmoeten, delen we snel onze voorkeuren en antipathieën, en als we naar werk kijken, overwegen we eerst of het voordelig of nadelig is. Zelfs als je naar dezelfde scène kijkt, als je humeur en gewoonten erbij betrokken raken, zie je uiteindelijk dat je interpretatie groter is dan de realiteit. Hoe meer we dit doen, hoe verder we van de wet verwijderd raken en hoe steviger ons onderscheidingsvermogen wordt.

Het verlangen om de dingen te zien zoals ze zijn, helpt bij het studeren. Je weet dat er een oordeel plaatsvindt, maar in plaats van er meer van je geest aan toe te voegen, stop je nog een keer en richt je aandacht op het zien van het object zoals het is. Zelfs als het vermoeden nog niet helemaal is verdwenen, moet je erkennen dat het gevoel blijft bestaan ​​en oefenen om het object weer te zien zoals het is.

Wat je vandaag ook ziet, let eerst op de kleuren die je geest schildert. Mensen, werk en natuur worden op hun eigen manier voor onze gedachten geplaatst. Hoe minder onderscheidingsvermogen we hebben, des te rustiger en duidelijker wordt de wet geopenbaard.