ความดีอันเงียบสงบทำให้จิตใจแจ่มใส
ทุกคนมีความปรารถนาที่จะได้รับการยอมรับ เราต้องการให้งานของเราได้รับการยอมรับ เราอยากได้ยินว่าบทบาทของเรามีความสำคัญ และบางครั้งเราอยากจะบอกว่าถ้าไม่มีเรา งานก็คงทำไม่ได้
แต่ผู้ปฏิบัติต้องฝึกไม่ผูกบุญไว้กับชื่อของตนเอง การช่วยเหลือผู้อื่นโดยไม่มีใครรู้ ไม่ได้หมายถึงเพียงการซ่อนความดีไว้เป็นรูปแบบเท่านั้น แต่เป็นการฝึกให้ความช่วยเหลือโดยไม่เพิ่มความคิดว่า "ฉันทำสิ่งนี้"
เกียรติยศและการยอมรับทำให้หัวใจหนักอึ้งยิ่งขึ้นเมื่อเรายึดไว้แน่น เมื่อเราพยายามสร้างบุญในชื่อของเราเอง การเปรียบเทียบและความรู้สึกเจ็บช้ำก็ตามมาได้ง่าย แต่เมื่อเราช่วยด้วยจิตว่าไม่เป็นไรแม้ไม่มีใครสังเกตเห็น ความดีนั้นก็ส่งกลิ่นหอมที่เงียบและลึกยิ่งขึ้น
ในเรื่องทางโลก มีหลายครั้งที่ต้องประกาศหรืออธิบายบางสิ่ง แต่การสื่อสารที่จำเป็นนั้นแตกต่างจากการแสดงตนเอง พูดในสิ่งที่จำเป็นต้องพูด พร้อมกับค่อย ๆ ละวางความยึดติดภายในที่บอกว่า "ฉันทำสิ่งนี้"
วันนี้ ลองทำการช่วยเหลือเล็ก ๆ อย่างหนึ่งที่ไม่เป็นไร แม้ไม่มีใครรู้จัก ขณะนั้นใจก็เบาขึ้น และความดีก็กลายเป็นโคมที่ส่องสว่างทางอย่างเงียบ ๆ
การปฏิบัติคือจิตที่ทำความดีโดยไม่ยกตนขึ้นหน้า เมื่อเราช่วยด้วยความรู้สึกว่าไม่เป็นไรแม้ไม่มีใครรู้จักเรา บุญก็เติบโตอย่างเงียบงันและลึกซึ้งยิ่งขึ้น และใจของเราเองก็เบาลง
