Το μυαλό που επιλέγει την αγάπη έναντι του σεβασμού

Όλοι θέλουν να τους αγαπούν, και όλοι θέλουν επίσης να τους σέβονται. Ειδικά όταν πιστεύουμε ότι έχουμε δίκιο ή όταν είμαστε σε θέση ευθύνης, μπορεί να προκύψει η επιθυμία να μας αναγνωρίσει ο άλλος και να μας ακολουθήσει.

Αλλά όταν η επιθυμία για σεβασμό γίνεται υπερβολική, μια αόρατη αίσθηση του υψηλού και του χαμηλού μπορεί εύκολα να προκύψει σε μια σχέση. Όταν το μυαλό που λέει: «Θα πρέπει να με αναγνωρίσουν, να ακολουθήσουν τα λόγια μου και να με μεγαλώσουν» δυναμώνει, η αγάπη δεν μπορεί να ρέει φυσικά.

Η αγάπη είναι ένα μυαλό που αγκαλιάζει. Είναι το μυαλό που προσπαθεί να κατανοήσει ακόμη και τις ελλείψεις και τις διαφορές ενός άλλου ατόμου, αντί να προσπαθεί να τα κάνει να ταιριάζουν με τη δική μας θέληση. Αντίθετα, αν επιζητούμε υπερβολικά μόνο σεβασμό, εμφανίζεται μια αίσθηση απόστασης μεταξύ μας και του άλλου και η σχέση μπορεί να κινηθεί περισσότερο προς την ιεραρχία παρά προς τη ζεστασιά.

Φυσικά, η αγάπη από μόνη της δεν αρκεί πάντα. Αν η αγάπη ρέει σε προσκόλληση, προσπαθεί να κατέχει το άλλο άτομο. Εάν ο σεβασμός ρέει σε προσκόλληση, μπορεί να μετατρέψει το άλλο άτομο σε είδωλο ή να δημιουργήσει απόσταση. Για το λόγο αυτό, η σοφία και η συμπόνια πρέπει να υπάρχουν πάντα μαζί στις σχέσεις.

Όταν υπάρχει σοφία, η αγάπη δεν γίνεται προσκόλληση. Όταν υπάρχει συμπόνια, ο σεβασμός δεν γίνεται ψυχρή απόσταση. Όταν η σοφία και η συμπόνια είναι μαζί, η αγάπη γίνεται ζεστή και ορθή και ο σεβασμός γίνεται βαθύς και άνετος.

Αυτό που έχει σημασία στις σχέσεις είναι να μην κάνουμε τον άλλον να ακολουθήσει τη δική μας θέληση. Είναι το μυαλό που καταλαβαίνει και φροντίζει ο ένας τον άλλον, κινούμενοι μαζί προς μια καλύτερη κατεύθυνση.

Σήμερα, είθε να βγάλουμε το μυαλό να αγαπήσει και να κατανοήσει μπροστά στο μυαλό που θέλει να τον σέβονται και ας καλλιεργήσουμε θερμές σχέσεις με σοφία και συμπόνια.