ذهنی که عشق را به احترام ترجیح می دهد
همه می خواهند مورد محبت قرار گیرند و همه نیز می خواهند مورد احترام باشند. مخصوصاً زمانی که فکر می کنیم حق با ماست، یا زمانی که در موقعیت مسئولیتی قرار داریم، ممکن است این آرزو پیش بیاید که طرف مقابل ما را بشناسد و از ما پیروی کند.
اما وقتی میل به احترام بیش از حد می شود، یک حس نامرئی بالا و پایین می تواند به راحتی در یک رابطه ایجاد شود. وقتی ذهنی که می گوید: "آنها باید مرا بشناسند، از حرف هایم پیروی کنند و مرا بزرگ کنند" قوی می شود، عشق نمی تواند به طور طبیعی جریان یابد.
عشق ذهنی است که در آغوش می گیرد. این ذهن است که سعی می کند حتی کاستی ها و تفاوت های شخص دیگری را درک کند، نه اینکه سعی کند آنها را مطابق میل خودمان قرار دهد. در مقابل، اگر بیش از حد به دنبال احترام باشیم، یک حس فاصله بین ما و طرف مقابل ظاهر می شود و ممکن است این رابطه بیشتر به سمت سلسله مراتب حرکت کند تا گرم.
البته همیشه عشق به تنهایی کافی نیست. اگر عشق به دلبستگی سرازیر شود، سعی می کند طرف مقابل را تصاحب کند. اگر احترام به وابستگی سرازیر شود، ممکن است طرف مقابل را تبدیل به یک بت کند یا فاصله ایجاد کند. به همین دلیل، خرد و شفقت باید همیشه در کنار هم در روابط وجود داشته باشد.
وقتی خرد هست عشق به دلبستگی تبدیل نمی شود. وقتی شفقت هست، احترام به فاصله سرد تبدیل نمی شود. وقتی خرد و شفقت با هم باشند، عشق هم گرم و هم راست می شود و احترام هم عمیق و هم راحت می شود.
آنچه در روابط مهم است این است که طرف مقابل را مجبور نکنیم از خواست خودمان پیروی کند. این ذهن است که همدیگر را درک می کند و به دنبال آن است و با هم در جهت بهتری حرکت می کند.
امروز، باشد که ما ذهن را در برابر ذهنی که میخواهد مورد احترام قرار گیرد، به عشق و درک وادار کنیم، و روابط گرم همراه با خرد و شفقت را در خود پرورش دهیم.
مردم می خواهند مورد محبت قرار گیرند و همچنین می خواهند مورد احترام باشند. اما وقتی میل به احترام بیش از حد می شود، فاصله و سلسله مراتب به راحتی در روابط ایجاد می شود. عشق نیاز به خرد دارد تا به دلبستگی تبدیل نشود و احترام به شفقت نیاز دارد تا سرد نشود. امروز، باشد که ما با ذهنی زندگی کنیم که قبل از جستجوی درمان خاص، عاشق باشد و درک کند.
