کلمات به راه اشاره دارند، اما بیداری باید مستقیما دیده شود

صبحی پر از نور خورشید است. ما خورشید را با چشمان خود می بینیم، گرمای آن را احساس می کنیم و می دانیم که خورشید طلوع کرده است.

اما برای کسی که نمی تواند خورشید را مستقیم ببیند، شخص دیگری باید توضیح دهد که خورشید طلوع کرده است. می توان گفت که خورشید روشن، گرم است و جهان را روشن می کند. با این حال، مهم نیست که چقدر آن را با دقت توضیح می دهیم، این با دیدن خورشید برای خود یکسان نیست.

تعلیم بودا اینگونه است. صحبت‌های سوترا و دارما ابزارهای ارزشمندی هستند که راه را به ما نشان می‌دهند و به ما کمک می‌کنند به سمت حقیقت حرکت کنیم. اما کلمات و نوشتار خود بیدار کننده نیستند. کلمات مانند انگشتی است که به سوی حقیقت اشاره می کند و بیداری مانند ماه است که انگشت به سوی آن نشانه می رود.

در سنت، مردم همچنین می گویند که اگرچه بودا سخنرانی های دارما بی شماری کرد، اما در نهایت حتی یک کلمه هم صحبت نکرد. این بدان معنا نیست که هیچ آموزه ای وجود نداشته است. یعنی جای حقیقت را نمی توان به طور کامل با کلمات درک کرد. یک صحبت دارما با کلمات به چیزی اشاره می کند که نمی توان گفت، و از طریق آن کلمات ما در نهایت باید مکان ورای کلمات را ببینیم.

طعم غذا هم همینطوره. هر چقدر هم کسی توضیح دهد که «شیرین، معطر و نرم است»، ما نمی‌توانیم طعم آن را کاملاً بشناسیم مگر اینکه خودمان آن را بخوریم. دارما نیز نباید در شنیدن و فهمیدن متوقف شود. ما باید آن را مستقیماً به ذهن و زندگی خود بتابانیم و آن را در آنجا تجربه کنیم.

بنابراین مطالعه به دانستن کلمات زیاد ختم نمی شود. ما ممکن است سوترا بخوانیم و به صحبت های دارما گوش دهیم، اما نباید تنها در کلمات باقی بمانیم. ما باید معنایی را فراتر از توضیح ببینیم و از دانش به تجربه مستقیم برویم.

امروز، باشد که به کلمات خوب گوش دهیم بدون اینکه تنها در کلمات متوقف شویم، مستقیماً به مکان ذهنی که آنها اشاره می کنند نگاه کنیم و از دانستن به دیدن حرکت کنیم.