เราส่องแสงอย่างถูกต้องในสถานที่ที่เราได้รับ

บางครั้งด้วยความตั้งใจดี เราจึงพยายามทำหลายๆ อย่างด้วยตัวเราเอง แต่งานบางอย่างสามารถทำได้ดีกว่าโดยคนที่ฝึกฝนมาเป็นเวลานาน ในช่วงเวลาดังกล่าว แทนที่จะบังคับตัวเองให้ทำงานทุกอย่าง อาจเป็นการดีกว่าถ้าทำงานที่เป็นของเราอย่างจริงใจมากขึ้น และเคารพและสนับสนุนการทำงานของผู้อื่น

เราสามารถเรียนรู้หัวใจนี้ได้จากการดูคนขายของในตลาด บางคนใช้เวลาทั้งวันถวายสิ่งของและอาหารที่ทำด้วยมือของตนเอง และอีกคนก็รับสิ่งเหล่านั้นและช่วยให้ชีวิตดำเนินต่อไป ผู้ขายทำงานด้วยความระมัดระวัง และผู้ซื้อตระหนักถึงความพยายามดังกล่าวและได้รับสิ่งที่จำเป็น เมื่อเราเคารพสถานที่ของกันและกัน แม้แต่การแลกเปลี่ยนเล็กๆ น้อยๆ ก็กลายเป็นความช่วยเหลือและความกตัญญู

สำหรับผู้ปฏิบัติก็เช่นเดียวกัน ผู้ปฏิบัติจะเหมาะสมที่สุดเมื่อรวบรวมจิตใจไว้ในการปฏิบัติ ศึกษา และสวดมนต์ แน่นอนว่าความปรารถนาที่จะช่วยงานอื่นนั้นมีค่า แต่ถ้าเราสูญเสียการศึกษาเดิมและบังคับตัวเองให้ทำงานที่เราไม่คุ้นเคย อาจต้องใช้พลังงานไปมากในขณะที่ผลลัพธ์ไม่ได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ในช่วงเวลาดังกล่าว การนำความเข้มแข็งของเรากลับมาสู่การทำงานของเราเอง และการตระหนักรู้และช่วยเหลือผู้ที่ทำงานได้ดีนั้นเป็นหนทางที่ดีกว่า

คำสอนของพระพุทธเจ้าก็ให้ภาพลักษณะนี้เช่นกัน พระอาทิตย์ส่องแสงในตอนกลางวัน และดวงจันทร์ส่องแสงในเวลากลางคืน ทหารมีความเหมาะสมกับรูปลักษณ์และการทำงานของทหาร และผู้ฝึกหัดก็เหมาะสมเมื่อทำงานของผู้ฝึกหัด นี่ไม่ได้หมายถึงการเปรียบเทียบตัวเรากับผู้อื่น หมายความว่าแต่ละคนควรส่องแสงอย่างถูกต้องในที่ของตนเอง

การรักษาที่ของตนเองไม่ให้แคบลง แต่เป็นวิธีทำให้จิตใจหยุดกระจัดกระจายและรวบรวมกำลัง เมื่อฉันทำสิ่งที่ฉันทำได้ดีด้วยความจริงใจและเคารพในทักษะและความพยายามของผู้อื่น เราก็ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน การฝึกวันนี้เริ่มต้นตรงนั้น