Θέτοντας έναν μεγάλο όρκο πέρα από τις δικές μου επιθυμίες

Σήμερα ο μοναχός διεύρυνε τη γνώριμη ιδέα μιας ευχής, όπως ο τίτλος ενός τραγουδιού, στο τάμα του ασκούμενου. Μια ευχή μπορεί να είναι ο νους που ζητά ό,τι χρειάζομαι, αλλά ένας όρκος είναι μια βαθιά πρόθεση πέρα ​​από τον εαυτό μου, προς την ευτυχία όλων των όντων.

Όπως και στη διδασκαλία του Hwaeom, ένας μεγάλος όρκος πρέπει να έχει μια πρόθεση τόσο πλατιά όσο η θάλασσα και μια δύναμη τόσο σταθερή όσο ένα βουνό. Ακριβώς όπως η θάλασσα δέχεται καθαρό νερό και λασπωμένο νερό χωρίς διακρίσεις, έτσι και το μυαλό του μποντισάτβα κρατά με συμπόνια ευγενικούς και δύσκολους ανθρώπους.

Ένα βουνό δεν κουνιέται εύκολα ακόμα κι όταν φυσάει. Με τον ίδιο τρόπο, το μυαλό που επιδιώκει να ωφελήσει τον κόσμο δεν τελειώνει με μια στιγμή έμπνευσης. Γίνεται δύναμη μόνο όταν το ανανεώνουμε κάθε μέρα και το εξασκούμε σταθερά.

Ο μοναχός δίδαξε ότι, περισσότερο από την προσευχή για τον εαυτό μου, η προσευχή για τους άλλους και η ευχή να είναι όλα τα όντα ευτυχισμένα είναι η αληθινή πρόθεση ενός ασκούμενου. Όταν ένα μικρό όνειρο έχει γίνει στενό, πρέπει να ανοίξουμε το μυαλό ευρύτερα και βαθιά.

Σήμερα, μην μένεις μόνο στη δική σου επιθυμία. Κοιτάξτε ποιος μπορεί να ωφεληθεί από τη δουλειά που κάνετε. Όταν δίνεις έναν μεγάλο όρκο ευχόμενος ευτυχία για όλα τα όντα, ο νους γίνεται πλατύς σαν τη θάλασσα και σταθερός σαν βουνό.