یادگیری دیدن افرادی مانند طبیعت

کوه ها کوه هستند و آب آب است. درختان در بهار برگ های جدید می ریزند و در پاییز برگ های خود را می ریزند. ما این تغییرات در طبیعت را با سهولت نسبی می پذیریم. وقتی چیزی شکوفا می‌شود، سعی می‌کنیم آن را شکوفا شده ببینیم. هنگامی که می افتد، به عنوان سقوط; وقتی تغییر می کند، به عنوان تغییر.

اما دیدن مردم به این شکل آسان نیست. چه خانواده، دوستان یا افرادی که با آنها کار می کنیم، وقتی یکی از نزدیکان ما متفاوت از خواسته های ما عمل می کند، ذهن به راحتی متزلزل می شود. ما تغییرات در طبیعت را می پذیریم، با این حال در مقابل گفتار و اعمال مردم تبعیض قائل می شویم، احساس آسیب می کنیم و سعی می کنیم خود را نگه داریم.

اما مردم نیز بر اساس شرایط و روابط حرکت می کنند. عادات، شخصیت، شیوه گفتار و اعمال آن شخص نیز جریانی است که از علل و شرایط دیرینه شکل گرفته است. این بدان معنا نیست که هر اشتباهی را باید به سادگی رها کرد. این بدان معناست که قبل از اینکه بخواهیم طرف مقابل را مطابق میل خود تغییر دهیم، ابتدا باید ببینیم که ذهن ما در ظاهر او چگونه حرکت می کند.

یک تمرین‌کننده هنگام ملاقات با افراد مطالعه می‌کند. افرادی که مناسب ذهن ما هستند تنها شرایط تمرین نیستند. افرادی که باعث ناراحتی ما می شوند نیز شرایطی هستند که به ما اجازه می دهند ذهن خود را ببینیم. یادگیری تسلیم شدن در لحظاتی که تسلیم شدن دشوار است، بررسی احساسات خود در لحظاتی که صبر دشوار است، و ابتدا مدیریت بر ذهن خود قبل از اصلاح طرف مقابل تمرین است.

آدم ها به راحتی تغییر نمی کنند. بدون مطالعه و بدون خرد، عادت های قدیمی به راحتی تکرار می شوند. با این حال، وقتی ذهن را پرورش می دهیم، به گذشته خود نگاه می کنیم، و خرد پدید می آید، مردم می توانند به تدریج تغییر کنند. بنابراین تغییر واقعی از تغییر اجباری دیگران حاصل نمی شود. زمانی شروع می شود که ذهن ما برای اولین بار تغییر می کند.

کاش امروز سعی نکنیم افراد را فقط مطابق میل خود ببینیم، بلکه آنها را آنطور که در شرایط ظاهر می شوند ببینیم و روز را صرف مطالعه ذهنی کنیم که در برابر دیگران ایجاد می شود.