Umysł, który pamięta następną stację

Dzisiejsza nauka zaczyna się od obrazu krótkiej podróży metrem. Osoba jadąca metrem do pracy nie myśli, że zostanie tam na zawsze. Ponieważ wie, gdzie wsiadła i na której stacji musi wysiąść, przyjmuje ten czas jako przemijającą podróż.

Mnich powiedział, że nasze życie niewiele się od tego różni. Czujemy, jakbyśmy żyli długo, ale nawet jeśli żyjemy sto lat, w większym przepływie zostajemy tylko przez pewien czas, a potem idziemy dalej. Ktoś, kto wysiądzie na następnej stacji, nie spędza długiego czasu na walce o drobne sprawy w pociągu ani nie próbuje wszystkiego zatrzymać.

A jednak w życiu zużywamy dużo energii na niepotrzebne kłótnie, wrażliwe emocje, słowa, które ranią i są ranione, oraz przywiązanie do rzeczy i relacji. Chwytamy to, co mamy, jakby było nasze na zawsze, i nawet mała strata porywa umysł. Kiedy jednak pamiętamy, że pewnego dnia musimy wysiąść, możemy trochę wyraźniej zobaczyć, że te rzeczy nie są wszystkim.

Pamiętanie o następnej stacji nie oznacza widzenia życia jako pustego czy bezsensownego. Oznacza raczej bardziej znaczące użycie dzisiejszego czasu. Oznacza ograniczanie niepotrzebnie marnowanego umysłu, praktykowanie, czynienie relacji z ludźmi spokojnymi i używanie energii dla dobra, które możemy zrobić teraz.

Dziś, gdy umysł stanie się wrażliwy albo będziesz mieć ochotę się z kimś kłócić, pomyśl przez chwilę. Nie będę jechać tym metrem wiecznie. Jeśli jestem kimś, kto pewnego dnia wysiądzie, jak powinienem wykorzystać tę obecną chwilę? To wspomnienie zmiękcza umysł i czyni dzień spokojnym.