ذهنی که ایستگاه بعدی را به یاد می آورد

آموزش امروز با تصویر یک سفر کوتاه در مترو شروع می شود. شخصی که با مترو به سر کار می رود فکر نمی کند برای همیشه آنجا بماند. چون می دانند کجا سوار شده اند و در کدام ایستگاه باید پیاده شوند، آن زمان را به عنوان یک سفر گذرا می پذیرند.

راهب گفت زندگی ما با این تفاوت چندانی ندارد. ما احساس می کنیم برای مدت طولانی زندگی می کنیم، اما حتی اگر صد سال زندگی کنیم، در جریان بزرگتر فقط برای مدتی می مانیم و سپس ادامه می دهیم. کسی که در ایستگاه بعدی پیاده می شود، مدت زیادی را در قطار بر سر مسائل کوچک دعوا نمی کند، یا سعی نمی کند همه چیز را نگه دارد.

با این حال، همانطور که زندگی می کنیم، انرژی زیادی را صرف بحث های غیر ضروری، احساسات حساس، کلماتی که زخم می زند و زخمی می شوند، و دلبستگی به دارایی ها و روابط می کنیم. چیزی را که داریم به چنگ می‌گیریم، انگار برای همیشه مال ماست، و حتی یک ضرر کوچک، ذهن را می‌دزدد. اما وقتی به یاد می آوریم که روزی باید پیاده شویم، کمی واضح تر می بینیم که این چیزها همه چیز نیستند.

یادآوری ایستگاه بعدی به معنای خالی یا بی معنی دیدن زندگی نیست. بلکه به معنای استفاده معنادارتر از زمان امروز است. این به معنای کاهش هدر رفت بی مورد ذهن، تمرین کردن، ایجاد روابط صلح آمیز با مردم و استفاده از انرژی برای کارهای خوبی است که اکنون می توانیم انجام دهیم.

امروز که ذهنتان حساس می شود یا می خواهید با کسی بحث کنید، یک لحظه فکر کنید. من تا ابد سوار این مترو نمی شوم. اگر من کسی هستم که روزی پیاده خواهم شد، چگونه باید از این لحظه فعلی استفاده کنم؟ آن ذکر ذهن را نرم می کند و روز را آرام می کند.