ใจที่ระลึกถึงสถานีถัดไป

คำสอนวันนี้เริ่มจากอุปมาของการเดินทางสั้นๆ บนรถไฟฟ้า คนที่ขึ้นรถไฟฟ้าไปทำงานย่อมไม่คิดว่าจะอยู่ในนั้นตลอดไป เพราะรู้ว่าขึ้นจากที่ใดและต้องลงสถานีใด จึงรับเวลานั้นว่าเป็นการเดินทางที่ผ่านไป

พระอาจารย์กล่าวว่า ชีวิตของเราก็ไม่ต่างกันมาก เรารู้สึกเหมือนอยู่ได้นาน แต่ต่อให้มีชีวิตร้อยปี เมื่อมองในกระแสใหญ่ เราก็เพียงพักอยู่ชั่วคราวแล้วผ่านไป คนที่จะลงสถานีถัดไปย่อมไม่ใช้เวลานานทะเลาะเรื่องเล็กๆ ในรถไฟ หรือพยายามจับทุกอย่างไว้

แต่ในชีวิตจริง เราใช้พลังมากไปกับการโต้เถียงที่ไม่จำเป็น อารมณ์อ่อนไหว คำพูดที่ทำร้ายและถูกทำร้าย รวมถึงความยึดติดในทรัพย์สินและความสัมพันธ์ เรากำสิ่งที่มีไว้เหมือนเป็นของเราตลอดไป และใจถูกขโมยไปแม้กับความเสียหายเล็กๆ แต่เมื่อระลึกว่าสักวันต้องลงจากรถ เราจะเห็นชัดขึ้นว่าสิ่งเหล่านั้นไม่ใช่ทั้งหมด

การระลึกถึงสถานีถัดไปไม่ได้หมายถึงให้มองชีวิตว่างเปล่าไร้ความหมาย ตรงกันข้าม คือให้ใช้เวลาวันนี้อย่างมีความหมายยิ่งขึ้น ลดใจที่สูญเปล่าโดยไม่จำเป็น ปฏิบัติ ทำความสัมพันธ์ให้สงบ และใช้พลังกับความดีที่ทำได้ตอนนี้

วันนี้ เมื่อใจอ่อนไหวหรืออยากทะเลาะกับใคร ลองคิดสักครู่ เราไม่ได้อยู่บนรถไฟขบวนนี้ตลอดไป หากเป็นคนที่จะลงในสักวันหนึ่ง เราควรใช้ขณะนี้อย่างไร ความระลึกนั้นทำให้ใจอ่อนโยนลงและทำให้วันหนึ่งสงบขึ้น