Ścieżka praktyki wznosi się z ciemności do światła

Drogę praktyki często opisuje się jako ruch od ciemności ku światłu. Ciemność nie oznacza, że jestem zły albo beznadziejny. Oznacza, że niewiedza, nawyki i przywiązanie wciąż zasłaniają jasność umysłu.

W praktyce ważne jest wiedzieć, gdzie teraz stoję. Jeśli jestem w ciemnym miejscu, nie trzeba się obwiniać, lecz zapalić małe światło. Jeśli światło już jest, nie trzeba popadać w dumę, lecz uczynić je stabilniejszym.

W ten sposób praktyka staje się drogą wznoszenia. Nie przeskakujemy od razu na najwyższy punkt. Każdego dnia robimy jeden szczery krok od niewiedzy do jasności, od przywiązania do puszczania, od oddzielenia do współczucia.

Dzisiaj zobacz, gdzie stoisz. Nie porównuj się z innymi; znajdź następny jasny krok, który możesz zrobić teraz.