Ödünç Alınan Bir Bedenle Yapılan Zihnin Çalışması

Bugünkü öğreti, bir tapınak uygulama yerinin çekim mekânı olarak ödünç verilmesini izlerken aklıma gelen bir metaforla başlıyor. Bir film ekibi mekânı ödünç alır, hazırlanır, çeker, kurgular ve kendi çabasıyla bir eser ortaya çıkarır. Yer bir arka plan olur, ama eserin tamamlanışı onu nasıl kullandıklarına bağlıdır.

Bedenimiz de böyledir. Bu beden, sonsuza dek sahip olduğum bir nesneden çok, kullanmak üzere geçici olarak ödünç alınmış bir uygulama yeridir. Beden değerlidir. Sağlıklı olduğumuzda hareket edebilir, öğrenebilir, çalışabilir ve pratik yapabiliriz. Fakat zihin yalnızca bedenin biçimine ya da dış görünüşe bağlanırsa, bedeni doğru kullanmanın yolunu unutmak kolaydır.

Bu, bedene dikkatsizce davranmamız gerektiği anlamına gelmez. Bir film ekibi ekipmanına ve mekânına nasıl özen gösterirse, biz de bedene sağlıklı biçimde bakmalı ve onu düzenli tutmalıyız. Ancak önemli olan, o beden aracılığıyla ne yaptığımızdır. Meselenin özü, bedeni zihni yönetmek, bilgeliği genişletmek ve uygulamayı derinleştirmek için temel olarak kullanmaktır.

İyi bir eser yalnızca iyi bir arka planla ortaya çıkmaz. Hazırlık, yön ve samimiyet birlikte bulunmalıdır. Hayatımız da böyledir. Her gün hangi düşünceleri geliştirdiğimize, hangi sözleri söylediğimize ve bedenin arka planını ödünç alırken hangi zihni cilaladığımıza göre zihnin eseri farklılaşır.

Bugün bedenden hoşlanmamaya da ona aşırı bağlanmaya da çalışmayın. Bedene bir süreliğine ödünç alınmış değerli bir uygulama yeri olarak özen gösterin ve onunla zihnin nasıl bir eserini ortaya çıkardığınızı inceleyin. Sağlıklı beden ve doğru uygulama buluştuğunda bilgelik yavaş yavaş derinleşir.