ความรู้ที่บริสุทธิ์ไม่จำเป็นต้องเพิ่มตนเองลงไป

การสร้างทิฏฐิทับทิฏฐิ คือการเติมความคิดและการตัดสินของตนทับลงบนความรู้ตัวบริสุทธิ์อีกชั้น ที่จริงเพียงมีที่ที่รู้เฉยๆ ก็พอแล้ว แต่เมื่อใจที่กล่าวว่า 'ฉันรู้แล้ว' เข้าไปเกาะ การแบ่งแยกก็เริ่มขึ้น

ภูเขาก็คือภูเขา ทะเลก็คือทะเล ในที่ที่รู้สิ่งต่างๆ ตามที่เป็น ไม่มีการแต่งเติม การครอบครอง หรือการเปรียบเทียบ กระจกใสสะท้อนสิ่งต่างๆ ตามที่เป็นฉันใด ใจก็ควรสะท้อนสิ่งต่างๆ ตามที่เป็นฉันนั้น

ทันทีที่ใจชื่อว่า 'ฉัน' เข้าไปเกาะ การเปรียบเทียบก็เกิดขึ้นว่า 'ฉันรู้ แล้วทำไมเธอไม่รู้' จากนั้นความชอบและไม่ชอบก็ตามมา เพราะฉะนั้นผู้ปฏิบัติต้องฝึกปล่อยให้ความรู้ตัวเป็นเพียงความรู้ตัว

วันนี้ อย่าแต้มตัวตนทับลงบนใจ ขอให้มองโลกด้วยความรู้ที่เรียบง่ายและกระจ่าง