Dzień nauki nietrwałości poprzez patrzenie na kwiaty

6 kwietnia – Dzień nauki nietrwałości poprzez patrzenie na kwiaty

Kiedy nadchodzi wiosna, kwitną kwiaty, a świat staje się jeszcze piękniejszy. Ludzie radują się, patrząc na kwiaty i ofiarowują je Buddzie, jednocześnie pragnąc, aby ich własne życie również było piękne i pachnące jak kwiaty.

Ale kwiaty nie uczą tylko piękna. Kwiat kwitnie, nie pozostaje i w końcu opada. Kiedy nadejdzie wiatr i deszcz, może spaść jeszcze wcześniej. Poprzez ten widok natura ukazuje nam zasadę, że nic na świecie nie pozostaje na zawsze.

Życie też takie jest. Są dobre chwile i chociaż wydaje się, że wszystko się utrzyma, tak nie jest. Połączenia pojawiają się również, gdy nadejdzie odpowiedni czas, i oddalają się, gdy nadejdzie czas. Podobnie jak pszczoły i motyle odwiedzają nas, gdy kwitną kwiaty, tak wiele kontaktów może nawiązać się, gdy życie toczy się pomyślnie. Ale po opadnięciu kwiatów to miejsce również się zmienia. Dlatego nie ma potrzeby kurczowo trzymać się połączeń, które przychodzą, ani cierpieć, trzymając się tylko połączeń, które odchodzą.

Liczy się to, jak przeżywamy tę chwilę obecną. Potrzebujemy życia, które nie daje się unieść w pięknych czasach, nie załamuje się łatwo w trudnych czasach i szczerze praktykuje w każdej chwili. Kiedy patrzymy na przyrodę, nie powinniśmy jedynie cieszyć się porą roku; powinniśmy także być w stanie poznać zawarte w nim nauki.

Dzisiaj, patrząc na kwiaty, które kwitną i opadają, nauczmy się nietrwałości, nie czepiajmy się połączeń, które przychodzą i odchodzą, i żyjmy w pełni obecną chwilą.