Słowa kogoś, kto doświadczył tego bezpośrednio

Dobre przekazywanie czyichś słów też jest cenne. Lecz nauka Buddy nie zostaje przekazana w pełni tylko przez powtórzenie formy słów. Ponieważ czcigodny Mahakaśjapa bezpośrednio przebudził się do umysłu Buddy, głoszone przez niego nauki mogły stać się słowami potwierdzonymi we własnym umyśle, a nie opowieścią usłyszaną z daleka.

Ten, kto naprawdę trzymał we własnych rękach cenny miecz dawnego króla, zna jego blask i ciężar. Ten, kto tylko słyszał jego opis, także może o nim mówić, lecz trudno mu poznać go tak jasno, jak temu, kto rzeczywiście go widział. Z przebudzeniem jest podobnie. Słowa i pismo mogą wskazać drogę, lecz nie zastąpią doświadczenia przejścia tej drogi własnymi stopami.

Smak potrawy też poznaje się dopiero po samodzielnym jej spróbowaniu. Niezależnie od tego, jak dokładnie ktoś go opisze, nie sposób poznać smaku dotykającego języka ani ciepła odczuwanego przez ciało, zanim samemu się go nie spróbuje. Podobnie jest z praktyką obserwowania umysłu. Gdy nie poprzestaje się na zapamiętywaniu cudzego przebudzenia, lecz patrzy się bezpośrednio na myśli i uczucia pojawiające się właśnie teraz, nauka staje się mądrością dla własnego życia.

Dziś, zamiast poznawać jeszcze jedno zdanie, warto poświęcić choćby krótką chwilę na bezpośrednie sprawdzenie własnego umysłu. Warto zauważyć oddech wchodzący i wychodzący, a gdy pojawia się nieprzyjemne uczucie, spojrzeć na nie bez odwracania wzroku. To małe doświadczenie zamienia wiedzę zasłyszaną w żywą praktykę.