Odpuść założenie i zobacz rzeczy takimi, jakie są

Nie wiedząc tego jasno, często dzielimy rzeczy z łatwością na słuszne i niesłuszne na podstawie niejasnego założenia. Dzisiejsza nauka mówi o tym poprzez zapożyczone zdanie: gdy się rozróżnia i wyciąga wniosek z niejasnego, mglistego założenia, nieuchronnie prowadzi to na duże manowce. Nawet spory upierające się, czym jedna strona różni się od drugiej, powstają tylko dlatego, że pełne przebudzenie jeszcze się nie dokonało.

Nauka porównuje chwilę, w której coś powstaje, do fali. Gdy podnosi się jedna fala, podążają za nią niezliczone kolejne, i mówi się, że dziesięć tysięcy fal może ciągnąć się bez końca. Podobnie, gdy jedna myśl zbacza na manowce, wiąże się z kolejnymi, i trudno się z tego wydostać.

Nauka jest stanowcza. Mówi, że żadna myśl nie powinna w ogóle powstawać, każąc wręcz nie myśleć. A jednak mówi też, że myśl nieuchronnie musi powstać. Dlatego poucza, by odcinać ją dokładnie w miejscu, gdzie powstaje, i powtarzać to odcinanie raz za razem. Mówi, że nawet w najwyższym stanie, jeśli choćby odrobinę pojawi się myśl „już tu jestem”, to jeszcze nie jest prawdziwe osiągnięcie.

Nauka posuwa się aż do stwierdzenia, że trzeba patrzeć bez chciwości, bez rozróżniającej myśli, bez przywiązania, bez jakiejkolwiek myśli w ogóle. Nawet jeśli przebudzenie nie nastąpi od razu, mówi się, że to czas na naukę, iż osąd wydany w codziennym życiu z przywiązaniem lub czepianiem się nieuchronnie zbacza na manowce. Tutaj sprowadzamy tę naukę do rozmiaru, który można dziś choć raz wypróbować: zauważ chwilę, w której masz zamiar osądzić kogoś na podstawie założenia, i nie ciągnij tej myśli dalej.