Ayrımcılık Yapmadan Parlayan Şefkat

Bugünün öğretisi, Buda'nın uygulayıcıların ruhsal kapasitelerini bir benzetmeyle açıkladığı bir pasajla başlıyor. Bazı insanlar küçük bir ses duyar duymaz zihinlerini döndürürler. Bazılarının hareket etmeden önce biraz daha yakın bir uyarana ihtiyacı vardır. Bazıları ise ancak açık bir uyanış olduğunda yönünü bulur. Bir uygulayıcının zihninde de bunun gibi farklı hızlar ve derinlikler vardır.

Ancak Buda'nın şefkati bu farklılıklardan dolayı kimseyi bölmez ya da uzaklaştırmaz. Kişinin kapasitesi yüksek, orta ya da düşük olsun, öğreti ve şefkat herkese eşit biçimde ulaşır; tıpkı güneşin her yeri aydınlatması gibi. Anlama hızı farklı olabilir, fakat alınabilecek şefkat ayrım gözetmez.

Bir Dharma konuşmasını duyduğumuz yerde bile bir kişi hemen uyanabilir, bir başkası yavaş yavaş anlayabilir, bir başkası ise bir süre anlamayabilir. Ancak bu fark atılacak bir işaret değildir; şu anda bulunduğumuz yerden yeniden başlayabilmemizin koşuludur. Karşılaştırmadan daha önemlisi, şu an duyduğuma göre samimi biçimde hareket etmektir.

Uygulama, başka bir kişinin kapasitesini yargılama işi değildir. Bana ulaşan Dharma konuşmasının geçip gitmesine izin vermemek ve kendi yerimden tek bir adımı bile doğru atmak işidir. Farkındalığın küçük bir anını bile kaybetmeden hareket edersek, yavaş bir kişi bile yolda istikrarlı biçimde durabilir.

Bugün kimin hızlı, kimin yavaş olduğuna bakmak yerine, Dharma konuşmasını dinledikten sonra kendi zihninizin ne kadar içten hareket ettiğini inceleyin. Ayrım gözetmeyen şefkat zaten parladığı için, o ışığı alın ve tüm gücünüzle uygulama yolunda yürüyün.