Ο σπόρος της πίστης γίνεται καρπός όταν τον φροντίζουμε καθημερινά.

Το γεγονός ότι έχουμε τη φύση του Βούδα σημαίνει ότι όλοι έχουν τον σπόρο της φώτισης. Ωστόσο, για τον μέσο άνθρωπο, δεν είναι εύκολο να δει τον σπόρο αμέσως, να τον βιώσει πλήρως και να του έχει ακλόνητη εμπιστοσύνη. Επομένως, η αφοσίωση δεν είναι μια ολοκληρωμένη απόδειξη από την αρχή, αλλά μια αφετηρία για την εμπιστοσύνη στις σωστές διδασκαλίες και την επιβεβαίωσή τους μέσω της πρακτικής.

Είναι εύκολο να το καταλάβεις αν σκέφτεσαι τη γεωργία. Το ότι υπάρχουν σπόροι στο χωράφι δεν σημαίνει ότι θα καρποφορήσουν αμέσως. Πρέπει να εμπιστευτείς ότι υπάρχει σπόρος, να προετοιμάσεις το χώμα, να το ποτίσεις, να βγάλεις τα ζιζάνια και να τον αφήσεις να πάρει το φως του ήλιου. Όταν αυτή η προσπάθεια συσσωρεύεται, ο σπόρος γίνεται βλαστάρι, και το βλαστάρι μεγαλώνει και καρποφορεί.

Η φύση του Βούδα είναι επίσης έτσι. Η πεποίθηση ότι «υπάρχει ένας σπόρος του Βούδα μέσα μου» δεν είναι μια δήλωση που εμποδίζει κάποιον από την εξάσκηση. Μάλλον, είναι η δύναμη που μας επιτρέπει να φροντίζουμε την καρδιά μας κάθε μέρα. Το να λες μια μικρή λέξη απαλά, να σταματάς όταν εμφανίζεται θυμός και να κάνεις αυτό που πρέπει να γίνει σωστά είναι όλες πρακτικές που φροντίζουν τον σπόρο.

Ακόμα κι αν εξακολουθείτε να σας λείπει η εμπειρία από πρώτο χέρι, δεν χρειάζεται να αποθαρρυνθείτε. Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να πιστέψετε στα λόγια εκείνων που το συνειδητοποίησαν πρώτοι και μετά να μεταφράσετε αυτή την πίστη στις σημερινές πράξεις. Η πίστη γίνεται αδύναμη όταν μένει μόνο στις σκέψεις, αλλά όταν γίνεται πράξη, γίνεται μια δύναμη που αλλάζει τη ζωή.

Επομένως, το σημαντικό είναι να μην σταματήσουμε να σκέφτεστε απλώς αν υπάρχουν σπόροι ή όχι. Έχει να κάνει με το να πιστεύεις στις δυνατότητες που έχουν ήδη φυτευτεί και να κάνεις τα μικρά πράγματα που μπορείς να κάνεις σήμερα. Μια τόσο φροντισμένη καρδιά μας οδηγεί κάθε μέρα προς τη φώτιση.