Benih iman menjadi buah apabila kita menjaganya setiap hari.

Hakikat bahawa kita mempunyai sifat Buddha bermakna setiap orang mempunyai benih pencerahan. Walau bagaimanapun, bagi orang biasa, tidak mudah untuk melihat benih dengan segera, mengalaminya sepenuhnya, dan mempunyai keyakinan yang tidak berbelah bahagi terhadapnya. Oleh itu, pengabdian bukanlah bukti yang lengkap dari awal, tetapi titik permulaan untuk mempercayai ajaran yang betul dan mengesahkannya melalui amalan.

Ia mudah difahami jika anda berfikir tentang pertanian. Hanya kerana terdapat benih di ladang tidak bermakna mereka akan berbuah dengan segera. Anda harus percaya bahawa ada benih, sediakan tanah, siram, cabut rumpai, dan biarkan ia mendapat cahaya matahari. Apabila usaha itu terkumpul, benih menjadi tunas, dan tunas itu tumbuh dan berbuah.

Sifat Buddha juga seperti ini. Kepercayaan bahawa "ada benih Buddha dalam diri saya" bukanlah pernyataan yang menghalang seseorang daripada berlatih. Sebaliknya, kuasa itulah yang membolehkan kita menjaga hati kita setiap hari. Mengucap sepatah kata dengan lembut, berhenti apabila timbul kemarahan, dan melakukan apa yang perlu dilakukan dengan betul adalah semua amalan yang menjaga benih.

Walaupun anda masih kurang pengalaman langsung, anda tidak perlu berkecil hati. Apa yang anda perlu lakukan ialah percaya pada kata-kata mereka yang menyedarinya dahulu, dan kemudian menterjemahkan kepercayaan itu ke dalam tindakan hari ini. Iman menjadi lemah apabila ia hanya tinggal dalam pemikiran, tetapi apabila ia dipraktikkan, ia menjadi kuasa yang mengubah hidup.

Oleh itu, yang penting jangan berhenti hanya memikirkan sama ada ada benih atau tidak. Ini tentang mempercayai potensi yang telah ditanam dan melakukan perkara-perkara kecil yang boleh anda lakukan hari ini. Hati yang prihatin setiap hari membawa kita ke arah pencerahan.