Üç Zehiri Azaltın ve Birbirinize Yer Açın

Açgözlülük, ihtiyacımız olanı elde etme ve hayatımıza önem verme isteğinden farklıdır. Zaten yeterince şeye sahip olduğumuzda bile ancak daha fazlasını elde ederek kendimizi güvende hissedebileceğimize inanan ve kendi payımızı korumak için diğer insanların alanını bile daraltan bağlılıktır. Daha fazlasına sahip olmak bizi mutlaka daha rahat yapmaz. Sahip olduklarımızı kaybetmekten korktuğumuz için ona daha da sıkı sarılıyoruz; işler istediğimiz gibi gitmeyince öfke kolaylıkla peşinden gelir.

Öfke, kendi başına yanlışı fark etme veya güvenli sınırlar koyma gücü değildir. Zararlı davranışları durdurmak ve gerekli mesafeyi korumak şefkatle bir arada olabilir. Ancak rahatsızlığı doğrudan nefrete dönüştürdüğümüzde ve kişiyi bütünüyle düşmana dönüştürdüğümüzde öfke, sözlerimizi ve eylemlerimizi bizim yerimize seçmeye başlar. O anda sorunu azaltmak yerine kolaylıkla başka bir yaranın koşullarını da ekliyoruz.

Cehalet sadece bilgi eksikliği anlamına gelmez. Bu, farkındalıksızlıktır; her şeyin başka şeylere bağlı olarak değiştiğini ve ortaya çıktığını ve şimdi yaptığımız seçimin aynı zamanda bundan sonra olacakları şekillendiren bir koşul haline geldiğini görememektir. Açgözlülük bizi ele geçirdiğinde, halihazırda mevcut olan yeterliliği ve başkalarının ihtiyaçlarını göremiyoruz. Öfkenin pençesine düştüğümüzde, ilk başta neye tutunduğumuzu ve tepkimizin nereye varacağını gözden kaçırırız.

Üç zehir birbirinden ayrı değildir. Daha fazlasına sahip olma dürtüsü engellendiğinde kolayca öfkeye dönüşür; öfke bizi bunalttığında gerçek ile yorumu ayırt etmek zorlaşır. Ne kadar az net görürsek, o kadar çok yeniden tutunup suçlarız. Uygulama bu zinciri suçluluk duygusuyla kesmekle ilgili değildir. Zincirin tek bir halkasını bile açıkça fark etmek ve bir sonraki seçimi değiştirmekle ilgilidir.

Cömertlik açgözlülüğün gücünü azaltır. Vermek yalnızca sahip olunanları değil, zamanı, mekânı, ilgiyi ve takdiri de paylaşmak anlamına gelir. Gücümüz dâhilindeki bir şeyi isteyerek sunduğumuzda “benim” sınırı gevşer ve zaten yeterince var olduğunu görmeye başlarız.

Şefkat, yalnızca öfkeyi bastırmak ya da her şeye katlanmak anlamına gelmez. Zararlı davranışı, hem bizim hem de diğer kişinin daha büyük bir ıstırap yaratmasını önlemek ve nefretle daha fazla zarar vermemek için açıkça durdurmak demektir. Konuşmadan önce bir nefes durmak, birini tek bir eylemle tanımlamayı reddetmek ve zulmetmeden gerekli sınırları koymak şefkat uygulamalarıdır.

Erdemli eylemler, akla yeni bir yol açar. Küçük yardım eylemleri, dürüst sözler ve verilen sözleri tutmak tekrarlandıkça, açgözlülük, öfke ve cehaletin eylemlerimizi aynı anda belirlemesine daha az yer kalır. Bilgelik tüm bu uygulamaların yönünü aydınlatır. Neyin sebep, neyin sonuç olduğunu ve gerçeğin bizim yorumumuzdan ne kadar farklı olduğunu incelediğimizde seçim yapma olanağı ortaya çıkıyor.

Nirvanayı sanki ölümden sonra ulaşılan bir yermiş ya da elde edilecek yeni bir mülkmüş gibi kovalamaya gerek yok. Bugünün öğretisi, açgözlülük, öfke ve cehaletin gücü azaldıkça ve cömertlik, şefkat ve bilgelik yaşamlarımızda görünür hale geldikçe zihnin daha özgür hale geldiği bir yöne işaret ediyor. Bu yolda yürümek, kendimizi tamamlanmış ilan etmek yerine artık bir şeye olan hakimiyetimizi gevşetmek, bir zararı durdurmak ve erdemli bir eylemde bulunmak anlamına gelir.

Bugün zihninizi en güçlü şekilde çeken bir anı hatırlayın. Daha fazlasına sahip olmaya mı çalıştığınızı, birisini nefretle uzaklaştırıp uzaklaştırmadığınızı veya nedenleri ve sonuçları göremediğinizi sessizce belirtin. Bu ruh haline uygun bir uygulama seçin. Açgözlülüğü küçük bir verme eylemiyle, öfkeyi hiçbir zarar vermeyen şefkatli bir sınırla ve cehaleti, gerçeklere ve sonuçlarına tekrar bakma zamanı ile karşılayın.