Perdeyi Kaldırın ve Asli Bilgeliği Görün

Günümüzün öğretisinde, uyanmış kişi tüm varlıklara bakar ve herkesin bilgeliği açığa vurma kapasitesine sahip olmasına rağmen bunu fark edememesini hem dokunaklı hem de hayret verici olarak görür. Bu nedenle öğreti, bilgelerin yolunu gösterme ve varlıkların yanılsama ve bağlanmadan kurtulmasına yardım etme kararlılığını ifade eder. Otomatik transkripsiyonla belirsiz hale getirilen metindeki ifadeleri tam bir alıntı olarak sunmak yerine, bunun günümüzün uygulama dilindeki merkezi anlamını ele alacağız.

Burada cehalet sadece az bilgiye sahip olmak veya zekadan yoksun olmak anlamına gelmez. Değişenleri sanki kalıcıymış gibi kavrayan, bir parçayı bütün gibi ele alan, duygu ve düşüncelerimizi katılaştırarak gerçekliğe dönüştüren zihin bulanıklığıdır. Sadece görmek istediğimizi rahatlıkla görürüz ve tanıdık yargıları, bunların bir perdeye dönüştüğünün farkına varmadan tekrarlarız.

Sanrı, henüz doğrulanmamış bir düşünceyi gerçek gibi görünene kadar büyütür. Bağlanma, o düşünceyi, duyguyu ya da konumu “benim” olarak kavramamızı sağlar. O zaman diğer kişinin koşullarını, durumu şekillendiren birçok koşulu veya bize hâlâ açık olan başka bir yolu görmek zorlaşır. Asli bilgelik kaybolmadı; zihnimizin eklediği katmanlar görüşümüzü engelliyor.

Perdeyi kaldırmak, düşünceleri zorla silmek veya duygularımızdan nefret etmek anlamına gelmez. “Aslında neyi doğruladım ve yorum olarak ne ekledim?” diye sorarak başlayın. Arzu, öfke ya da korku ortaya çıktığında, sanki bu bir günahmış gibi onu uzaklaştırmayın. Onu koşullara bağlı olarak ortaya çıkan bir zihinsel durum olarak kabul edin. Bunu ne kadar net görürsek, bir anda kapılmamak için o kadar çok yerimiz olur.

Uyanmış birinin yolu öğrettiğini söylemek, birinin tamamlanmış bilgeliği bize dışarıdan yerleştirdiği anlamına gelmez. Doğru sözü ve eylemi geliştirerek, zihni susturarak ve nedenleri ve sonuçları aydınlatacak şekilde pratik yaparak, daha önce göremediklerimizi görmeye başlarız. Bir öğretmen yolu gösterir, ancak bu yolda adım adım yürümek ve onu kendi deneyimiyle doğrulamak herkesin sorumluluğundadır.

Tüm varlıkların uyanma imkânına sahip olduğu öğretisi aynı zamanda kimseyi küçümsemememizi de ister. “Ben sadece bunu yapamayan biriyim” diyerek kendinizi tanımlamayın. “O kişi asla değişmez” diyerek karşınızdaki kişiye bakış açınızı sertleştirmeyin. Olasılığa güvenmek ne rehavet ne de üstünlük duygusudur. Hem kendimize hem de başkalarına saygı duyan ve sağlıklı değişimi destekleyen şefkate yol açmalıdır.

“Asli bilgelik” sözleri, zaten tamamen uyandığımızın bir beyanı olarak da alınmamalıdır. Tozlu bir aynanın kendini temizlememesi gibi, yinelenen yanılsama ve bağlanmaların da tekrar tekrar incelenmesi gerekir. Aynı öğretiyi birden fazla kez dinlememizin nedeni de budur. Dünün anlayışını bugünün söz ve eylemleriyle yeniden teyit ettiğimizde bilgi, uygulamaya dönüşerek derinleşir.

Bugün zihninizi perdeleyen bir şeyi arayın. Uzun süredir devam eden bir yargı, tanınma isteği ya da serbest bırakılması zor bir korku olabilir. Bunu bir anda ortadan kaldırmaya çalışmak yerine, gerçeği yorumdan ayırın, başka birini bir kez daha dinleyin ve şu anda mevcut olan şefkatli eylemlerden birini seçin. Bir katmanın serbest bırakıldığı yerde bilgelik, yaşam için bir yön olarak kendini gösterir.