قبل از عیب های دیگران به ذهن خود نگاه کنید
ما به راحتی متوجه عیوب و کاستی های دیگران می شویم. وقتی قضاوت می کنیم که چرا آنها اینطور صحبت می کنند یا چرا چنین عاداتی دارند، نقاط ضعف آنها به زودی بزرگتر از نقاط خوبشان به نظر می رسد.
ذهنی که به جستجوی عیوب دیگران می پردازد در مشاهده ساده متوقف نمی شود. بیزاری، شایعه پراکنی، مقایسه و قضاوت دنبال می شود و آن عادت دوباره به صورت دانه ای تاریک در ذهن ما رشد می کند. چشم هایی که دیگران را بد می بینند در نهایت ذهن ما را نیز درشت می کنند.
تمرین کار این نیست که بفهمیم دیگران چه مشکلی دارند. این کار روشن کردن ذهن خودمان است. همانطور که سونگچول کون سونیم تعلیم داد، قبل از دیدن عیوب دیگران، باید عیب های خود را ببینیم. ابتدا باید به قضاوت، عصبانیت و احساس برتری در خودمان توجه کنیم.
البته این به معنای امتناع از تشخیص اشتباه نیست. این بدان معناست که قبل از اینکه قوه تشخیص به نفرت تبدیل شود، باید بررسی کنیم که ذهن خودمان در حال رشد چه عادتی است. آنگاه قوه تشخیص تبدیل به حکمت می شود و ذهن کمی لطیف تر می شود.
امروز، وقتی عیب کسی را می بینید، فوراً آن را در قالب کلمات بیان نکنید. ابتدا به آنچه در درون ذهن شما در حال حرکت است نگاه کنید. وقتی چشمانی که در جستجوی عیوب بودند به درون می چرخند، مسیر تمرین باز می شود.
وقتی فقط عیب های دیگران را می بینیم، عادت های دوست نداشتن و قضاوت بیشتر می شود. تمرین فشار دادن دیگران نیست، بلکه بررسی ذهن خودمان است. وقتی چشمانی که در جستجوی عیوب بودند به درون می چرخند، ذهن روشن می شود.
