การวางใจอย่างลึกซึ้งต่อจิตใจที่บริสุทธิ์แต่เดิม
คำสอนวันนี้เริ่มจากการพิจารณาความหมายลึกในประโยคหนึ่งอย่างยาวนาน การเชื่อและเข้าใจด้วยใจลึกว่าจิตเดิมบริสุทธิ์อยู่เสมอ ชี้ให้เราวางใจว่าจิตเดิมเป็นโพธิอยู่แล้ว นี่ไม่ใช่เพียงการบอกให้คิดดี แต่เป็นการฝึกวางใจในฐานเดิมของจิตอย่างมั่นคง
ในชีวิตประจำวัน เมื่อความหลง อารมณ์ และปฏิกิริยาเกิดขึ้น เรามักคิดว่าจิตขุ่นมัวไปแล้ว แต่เมื่อความวางใจว่าจิตเดิมบริสุทธิ์ลึกขึ้น เราจะค่อยๆ เห็นว่าความคิดและสถานการณ์ที่ผ่านเข้ามาไม่ได้ทำให้รากของจิตแปดเปื้อน เหมือนท้องฟ้าไม่หายไปเพราะเงาเมฆพาดผ่าน
ความวางใจเช่นนี้เกิดขึ้นไม่ง่าย พระอาจารย์ก็กล่าวว่าเรื่องนี้ยากมากสำหรับผู้ปฏิบัติทั่วไป เพราะฉะนั้นเราต้องมองธรรมชาติเดิมของตนให้ลึกและชัดขึ้น ตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำอีก และปลูกกำลังที่จะวางใจในที่นั้น
ในพื้นที่เปิดโล่ง ไม่มีหน้า ไม่มีหลัง ไม่มีเหนือใต้ และไม่มีที่ให้ถอย เมื่อเราวางใจในที่เดิมอย่างลึกซึ้ง ไม่มีสถานการณ์ใดผลักเราออกนอกธรรมได้ ทั้งช่วงเวลายินดีและช่วงเวลาที่ปฏิกิริยายากๆ เกิดขึ้น ต่างก็กลับมามองเป็นที่ปฏิบัติได้
วันนี้ ไม่ว่าสถานการณ์ใดจะมา ลองอย่าลืมความบริสุทธิ์ของจิตเดิม แม้ยังไม่ตื่นรู้อย่างสมบูรณ์ เมื่อวางใจและรับทุกประสบการณ์ว่าเชื่อมกับธรรมชาติเดิม การปฏิบัติและความสุขก็เปิดขึ้นพร้อมกันตรงนั้นได้
ความวางใจว่าจิตเดิมเป็นโพธิและบริสุทธิ์ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เป็นแก่นลึกของการปฏิบัติ แม้ความคิดและปฏิกิริยาจะเกิดขึ้น จิตที่รากเดิมก็ไม่แปดเปื้อน เมื่อความวางใจนี้ลึกขึ้น ทุกสถานการณ์ก็รับเป็นที่ปฏิบัติและความสุขได้
