ก่อนตื่นรู้อย่าปล่อยวางหนทาง

มีบางช่วงที่การศึกษาไม่เปิดทาง หรือเรายังไม่บรรลุทาง ในเวลาเช่นนี้ สิ่งที่ต้องระวังที่สุดคือใจที่คิดว่าตนรู้แล้ว ทั้งที่ยังไม่ได้รู้อย่างถูกต้อง

ถ้ายังไม่ตื่นรู้อย่างถูกต้อง เราอาจจับสิ่งเท็จว่าเป็นจริงได้ง่าย เหมือนยืนยันว่ากวางเป็นม้า หรือว่าเงาคือของจริง เราอาจเข้าใจความเจ็บป่วยว่าเป็นธรรมะได้ เรื่องนี้อันตรายมากทั้งในการปฏิบัติและในชีวิต

โดยเฉพาะเมื่อใจที่ว่า 'ฉันรู้แล้ว' 'ฉันตื่นแล้ว' หรือ 'ตอนนี้ฉันก็มีสิ่งจะเผยแสดง' โตขึ้น การศึกษาก็หลงทางได้ง่าย ใจที่อยากยกตนขึ้นหน้าจะบังความจริง และทำให้เราเข้าใจความพอใจชั่วครู่ผิดว่าเป็นความสุข

ดังนั้น ก่อนตื่นรู้อย่างสมบูรณ์ เราไม่ควรปล่อยวางหนทางแม้ชั่วขณะ ต้องมีใจที่เห็นว่าไม่รู้คือไม่รู้ เห็นว่าขุ่นมัวคือขุ่นมัว แล้วกลับมาศึกษาอย่างถ่อมตนอีกครั้ง

วันนี้ เมื่อความมั่นใจผุดขึ้นมาก่อนในใจ ลองหยุดสักครั้ง ตรวจดูว่าสิ่งที่เราจับอยู่นั้นเป็นความจริง หรือเป็นเครื่องหมายที่ความอยากสร้างขึ้น ความสุขแท้ไม่ได้มาจากการยึดสิ่งเท็จ แต่มาใกล้ด้วยการศึกษาที่ซื่อสัตย์และไม่ลืมหนทางจนถึงที่สุด