بستگی به طرز فکر شما دارد
برای انجام هر کاری در دنیا، ابتدا باید ذهن را آماده کرد.
اگر کسی می خواهد کاری را انجام دهد، باید آن آرزو را در اعماق قلبش حک کند و پیوسته به کار خود ادامه دهد. آرزوی گذرا که لحظه ای به آن فکر می شود و سپس فراموش می شود و نذری که در اعماق ذهن باقی می ماند و تا آخر عمل می شود، نمی تواند نتیجه ای مشابه داشته باشد.
نماز هم همینطور.
مهم این نیست که یک یا دو بار با صمیم قلب دعا کنیم، بلکه این است که بدون از دست دادن عقل ادامه دهیم. وقتی ذهن متزلزل می شود، نماز نیز متزلزل می شود. وقتی ذهن استوار است، نماز نیرو می گیرد.
تمرین نیز اینگونه است.
بودا تعلیم داد که همه دارای طبیعت بودا هستند، اما همه بلافاصله بودا نمی شوند. این به این دلیل است که راه رسیدن به بودا نیز به نحوه تنظیم ذهن فرد بستگی دارد.
"من مطمئناً تمرین خواهم کرد و خرد کسب خواهم کرد." من مطمئناً برای موجودات ذیشعور سود خواهم برد.» "من مطمئناً راه بودا را دنبال خواهم کرد."
وقتی این نذر و آرمان استوار باشد، تمرین قوت میگیرد و با جمع شدن آن نیرو، انسان به سوی بیداری پیش میرود.
آواتامساکا سوترا می گوید: «همه چیز به تنهایی توسط ذهن ساخته می شود.» این بدان معنی است که همه چیز توسط ذهن ساخته شده است.
وقتی ذهن ضعیف است، حتی جاده به نظر دوردست است. وقتی ذهن قوی باشد، حتی برای عبور از سختی ها راهی پیدا می کنیم. وقتی ذهن متزلزل می شود، در برابر موانع کوچک عقب نشینی می کنیم. وقتی ذهن محکم است، حتی آزمایش های بزرگ نیز به غذای تمرین تبدیل می شود.
در نهایت دعا ذهن است، تمرین ذهن است و بودا شدن نیز ذهن است. مسیر بودا شدن جایی دور نیست. بستگی به این دارد که در این لحظه چه نوع ذهنی را به وجود بیاوریم.
به همین دلیل است که استادان قدیمی می گفتند:
"برانگیختن ذهن خود تمرین است و تمرین خود آغاز بیداری است."
اگر یک آرزوی جدی دارید، آن را تا آخر رها نکنید. اگر آرزوی بودا بودن را دارید، ذهن بودا را از دست ندهید.
وقتی ذهن تصمیم گرفته شود، راه باز می شود. هنگامی که نذر مستحکم است، شرایط جمع می شود; وقتی آرمان ادامه یابد، در نهایت آنچه آرزو می شود محقق می شود.
قدرت دعا از ذهن است و قدرت عمل نیز از ذهن. وقتی ذهن بزرگی به وجود می آوریم، زندگی نیز بزرگتر می شود. وقتی نذر بزرگی ببندیم، راه بیداری باز می شود. بنابراین، مهمترین چیز محیط نیست، بلکه نحوه تنظیم ذهن است.
برای انجام هر کاری، ابتدا باید ذهن را آماده کرد. آرزویی گذرا که به آن فکر میشود و فراموش میشود، با نذری که در اعماق ذهن نگه داشته شده و تا انتها عمل میشود متفاوت است. دعا، تمرین و بودا بودن همگی از ذهن نیرو می گیرند.
