ขึ้นอยู่กับว่าคุณกำหนดความคิดของคุณอย่างไร

การจะทำอะไรก็ตามในโลกให้สำเร็จได้นั้น จะต้องตั้งสติก่อน

หากใครปรารถนาจะทำสิ่งใดให้สำเร็จต้องสลักความปรารถนานั้นไว้ลึกๆ ในใจ และทำงานต่อไปอย่างมั่นคง ความปรารถนาที่ผ่านไปซึ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วลืม และคำสาบานที่ฝังลึกอยู่ในใจและปฏิบัติไปจนสุดทาง ย่อมไม่เกิดผลเช่นเดียวกัน

การอธิษฐานก็เช่นเดียวกัน

สิ่งสำคัญไม่ใช่การอธิษฐานสักครั้งหรือสองครั้งด้วยใจจริง แต่ทำต่อไปโดยไม่เสียสติ เมื่อจิตใจหวั่นไหว การอธิษฐานก็หวั่นไหวด้วย เมื่อจิตใจมั่นคงคำอธิษฐานก็มีพลัง

การปฏิบัติก็เป็นเช่นนี้เช่นกัน

พระพุทธเจ้าทรงสอนว่าทุกคนมีธรรมชาติแห่งพุทธะ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นพุทธะในทันที ทั้งนี้เพราะเส้นทางสู่พุทธภาวะนั้นขึ้นอยู่กับว่าเราจะกำหนดจิตใจอย่างไร

“ฉันจะฝึกฝนและได้รับปัญญาอย่างแน่นอน” “ฉันจะเป็นประโยชน์แก่สรรพสัตว์อย่างแน่นอน” “เราจะเดินตามรอยพระพุทธองค์อย่างแน่นอน”

เมื่อคำปฏิญาณและความทะเยอทะยานนี้มั่นคง การฝึกฝนก็จะได้รับความเข้มแข็ง และเมื่อความเข้มแข็งนั้นสะสม เราก็จะเคลื่อนไปสู่การตื่นรู้

อวาตัมสกสูตรกล่าวว่า “ทุกสิ่งล้วนสร้างด้วยใจเท่านั้น” ซึ่งหมายความว่าทุกสิ่งถูกสร้างขึ้นด้วยจิตใจ

เมื่อจิตใจอ่อนแอแม้หนทางยังดูห่างไกล เมื่อจิตใจเข้มแข็งเราจะพบทางแม้จะผ่านความยากลำบาก เมื่อจิตใจหวั่นไหวก็ถอยหนีก่อนอุปสรรคเล็กๆ น้อยๆ เมื่อจิตใจมั่นคง แม้บททดสอบอันยิ่งใหญ่ก็กลายเป็นอาหารสำหรับการฝึกปฏิบัติ

ท้ายที่สุดแล้ว การสวดมนต์ก็คือจิตใจ การปฏิบัติก็คือจิตใจ และการได้เป็นพระพุทธเจ้าก็คือจิตใจเช่นกัน เส้นทางสู่การเป็นพระพุทธเจ้านั้นอยู่ไม่ไกล ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเกิดจิตแบบไหนในขณะนั้น

เพราะเหตุนี้ผู้เฒ่าจึงกล่าวว่า

“การกระตุ้นจิตใจคือการฝึกฝน และการฝึกฝนด้วยตัวมันเองเป็นจุดเริ่มต้นของการตื่นรู้”

หากยึดถือความปรารถนาอันแรงกล้าอย่าปล่อยมันไปจนสุดทาง หากปรารถนาพุทธภาวะอย่าสูญเสียจิตแห่งพุทธภาวะ

เมื่อจิตตัดสินใจแล้ว หนทางก็เปิดออก เมื่อคำปฏิญาณมั่นคง เงื่อนไขก็มารวมกัน เมื่อความทะเยอทะยานดำเนินต่อไป สิ่งที่ปรารถนาก็สำเร็จในที่สุด

พลังแห่งการอธิษฐานมาจากจิตใจ และพลังแห่งการปฏิบัติก็มาจากจิตใจเช่นกัน เมื่อเรานำจิตใจที่ดีออกมา ชีวิตก็จะใหญ่ขึ้นด้วย เมื่อเราปฏิญาณไว้อย่างยิ่งใหญ่ เส้นทางสู่การตื่นรู้ก็เปิดออก ดังนั้นสิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่สิ่งแวดล้อม แต่อยู่ที่วิธีกำหนดจิตใจของเรา