Η Άσκηση του να Μην Προσθέτετε Διάκριση σε μία Σκέψη

Η Ισότιμη Φώτιση και η Θαυμάσια Φώτιση είναι ονόματα και στάδια που έχουν καθοριστεί για να περιγράψουν το βάθος της άσκησης ενός μποντισάτβα. Όμως από τη σκοπιά του Σον, στον αρχικό νου — την ίδια τη φύση του Βούδα — δεν υπάρχει ψηλό ή χαμηλό, πρώτο ή τελευταίο. Οι λέξεις που διαχωρίζουν τα στάδια της άσκησης είναι ένα επιδέξιο μέσο για να εξηγηθεί η αφύπνιση, όχι πραγματικά σκαλοπάτια στην αρχική σας θέση.

Η διδασκαλία που έχει τη μεγαλύτερη σημασία στο σημερινό απόσπασμα είναι το να «μην πέφτετε σε μια δεύτερη σκέψη». Αυτό δεν σημαίνει μια κατάσταση χωρίς καμία σκέψη. Σημαίνει ότι, ακριβώς εκεί όπου βλέπετε, ακούτε, αισθάνεστε και γνωρίζετε, δεν προσθέτετε αμέσως διάκριση από πάνω και δεν την κρατάτε.

Όταν βλέπετε ένα λουλούδι, πρώτα απλώς βλέπετε το λουλούδι. Όμως όταν ο νους ακολουθεί αμέσως με «μου αρέσει, δεν μου αρέσει, είναι δικό μου, το θέλω», γεννιέται μια δεύτερη σκέψη. Και τη στιγμή που ακούτε τα λόγια κάποιου, αν συνεχίζετε να προσθέτετε μια ερμηνεία — «με αγνόησε, πώς τολμάει» — πάνω στο απλό γεγονός που ακούσατε, η διάκριση γεννά περισσότερη διάκριση.

Έτσι, το να μην πέφτετε σε μια δεύτερη σκέψη δεν σημαίνει να εξαλείφετε τη σκέψη. Σημαίνει να μην στοιβάζετε μία ακόμη σκέψη πάνω σε μια σκέψη και να μην προσκολλάστε σε αυτήν. Το «άνευ-νου» για το οποίο μιλά το Σον δεν είναι ένας νους σαν ξύλο ή πέτρα που δεν γνωρίζει τίποτα· είναι ένας νους που γνωρίζει τα πάντα καθαρά, αλλά δεν παραμένει σε εκείνη τη σκέψη. Αυτό συνδέεται με τη διδασκαλία να γεννάτε τον νου χωρίς να παραμένετε πουθενά — να εγείρετε τον νου χωρίς να εγκαθίστασθε σε τίποτα.

Ακόμη και η σκέψη που μετρά, «Βρίσκομαι τώρα στην Ισότιμη Φώτιση ή στη Θαυμάσια Φώτιση;» ή «Πόσο έχω αφυπνιστεί;» μπορεί η ίδια να γίνει μια δεύτερη σκέψη που διαιρεί εσάς και την αφύπνιση σε δύο. Όταν δεν παραμένετε σε ονόματα και στάδια, δεν προσθέτετε διάκριση σε μία σκέψη, και παραμένετε απλώς καθαροί στο βλέπειν και στο ακούειν, δεν υπάρχει πια διαίρεση σε δύο ακριβώς εκεί όπου βρίσκεστε.