Praktyka niedodawania rozróżnienia do jednej myśli

Równe Oświecenie i Cudowne Oświecenie to nazwy i etapy ustanowione, by opisać głębię praktyki bodhisattwy. Lecz z punktu widzenia Seon, w pierwotnym umyśle — samej naturze buddy — nie ma wyższego ani niższego, pierwszego ani ostatniego. Słowa dzielące etapy praktyki są zręcznym środkiem służącym do wyjaśnienia przebudzenia, a nie rzeczywistymi stopniami w twoim pierwotnym miejscu.

Najważniejsza nauka dzisiejszego fragmentu to 'nie wpadać w drugą myśl'. Nie oznacza to stanu całkowitego braku myśli. Oznacza to, że dokładnie tam, gdzie widzisz, słyszysz, czujesz i wiesz, nie dodajesz od razu rozróżnienia i nie trzymasz się go.

Gdy widzisz kwiat, najpierw po prostu widzisz kwiat. Lecz gdy umysł od razu dodaje 'podoba mi się, nie podoba mi się, to moje, chcę tego', rodzi się druga myśl. Także w chwili, gdy słyszysz czyjeś słowa, jeśli wciąż dodajesz interpretację — 'zignorowali mnie, jak śmieli' — do prostego faktu, który słyszysz, rozróżnienie rodzi kolejne rozróżnienie.

Zatem nie wpadać w drugą myśl nie oznacza usuwania myśli. Oznacza to, że nie nakładasz jednej myśli na drugą i się jej nie trzymasz. 'Nie-umysł', o którym mówi się w Seon, nie jest umysłem jak drewno czy kamień, który nic nie wie; jest umysłem, który wie wszystko wyraźnie, a jednak nie zatrzymuje się w tej myśli. Łączy się to z nauką o wzbudzaniu umysłu, nigdzie się nie zatrzymując — by wznieść umysł, nigdzie go nie osadzając.

Nawet myśl, która mierzy: 'Czy jestem teraz na etapie Równego Oświecenia, czy Cudownego Oświecenia?' albo 'Jak głęboko sięga przebudzenie?', może sama stać się drugą myślą, dzielącą ciebie i przebudzenie na dwoje. Gdy nie zatrzymujesz się w nazwach i etapach, nie dodajesz rozróżnienia do jednej myśli, a widzenie i słyszenie pozostają po prostu jasne, w tym miejscu nie ma już podziału na dwoje.