توبه راهی برای بازگشت به ذهن روشن است.
توبه در بودیسم با پشیمانی ساده متفاوت است. اگر به کسی آسیب رسانده اید یا باعث درد می شوید، ابتدا باید صادقانه به آن نگاه کنید. اگر عیوب خود را پنهان کنید یا تا آخر اصرار کنید که تقصیر شما نیست، برای طرف مقابل سخت می شود و قلب شما محکم تر می شود.
در توبه شناخت وجود دارد. این شامل قلبی است که می تواند بگوید "اشتباه کردم"، قلبی که شرم را تشخیص می دهد و قلبی که تصمیم می گیرد همان اشتباه را دوباره تکرار نکند. این دل قلبی نیست که با خضوع خود را از بین ببرد، بلکه قلبی است که با انجام دادن به راه راست برگردد.
اما توبه به این نیست که در گذشته بماند. این بدان معنا نیست که با دیدن اشتباهات خود از اشک ریختن دست بردارید. یعنی بپذیرید، برای چیزی که باید عذرخواهی کنید عذرخواهی کنید و دوباره در مسیری پاک قدم بردارید. توبه یک عمل است زیرا به عمل جدیدی می انجامد.
ذهن اصلی مانند خورشید است. ابرها می توانند خورشید را بپوشانند، اما نمی توانند خود خورشید را بیرون بیاورند. به همین ترتیب، عیب ممکن است قلب را بپوشاند، اما طبیعت پاک اصلی را کاملاً آلوده نمی کند. پس توبه برای ناامیدی و گفتن «تمام شد» نیست، بلکه شناخت ابرهایی است که سد راه ما هستند و به سوی نور برگشته اند.
توبه واقعی با اعتراف به اشتباه خود شروع می شود، اما به همین جا ختم نمی شود. ما باید به ذهن روشن اولیه خود ایمان داشته باشیم و تا آنجا پیش برویم که امروز اعمال خود را تغییر دهیم تا از تکرار اشتباهات جلوگیری کنیم. در آن زمان توبه نه بار گناه بلکه دری برای تمرین می شود.
توبه این نیست که به گذشته فکر کنی و خودت را تنبیه کنی. این تمرین صادقانه اعتراف به عیوب خود، تصمیم به تکرار نکردن اشتباه و بازگشت به ذهن روشن اولیه است.
