Tövbe, berrak bir zihne dönmenin yoludur.

Budizm'de tövbe, basit pişmanlıktan farklıdır. Eğer birine zarar verdiyseniz ya da acı çektirdiyseniz, önce buna dürüstçe bakmalısınız. Eğer hatalarınızı gizlerseniz ya da sonuna kadar bunun sizin hatanız olmadığını ısrarla savunursanız, karşınızdaki kişi için durum zorlaşır ve kalbiniz daha sıkı kapanır.

Tövbede tanınma vardır. İçinde “yanılmışım” diyen bir kalp, utancın farkına varan bir kalp ve aynı hatayı bir daha tekrarlamamaya karar veren bir kalp var. Bu kalp, kendini tevazu ederek yok eden bir kalp değil, amel ederek doğru yola dönen bir kalptir.

Ancak tövbe, geçmişe takılıp kalmakla ilgili değildir. Bu, hatalarınızı gördüğünüzde gözyaşı dökmeyi bırakmanız gerektiği anlamına gelmez. Bu, itiraf etmeniz, özür dilemeniz gereken şey için özür dilemeniz ve tekrar temiz bir yöne doğru yürümeniz anlamına gelir. Tövbe bir uygulamadır çünkü yeni eylemlere yol açar.

Orijinal zihin güneş gibidir. Bulutlar güneşi kapatabilir ama güneşin kendisini kapatamazlar. Aynı şekilde kusur da kalbi kaplayabilir ama aslın saf tabiatını bütünüyle kirletmez. Demek ki tövbe, ümitsizliğe kapılıp “Ben bittim” demek değil, önümüzü tıkayan bulutları tanıyıp ışığa doğru dönmektir.

Gerçek tövbe, yanlış yaptığınızı kabul etmekle başlar ama burada bitmez. Başlangıçtaki berrak zihnimize inanmalı ve aynı hataları tekrarlamamak için bugün eylemlerimizi değiştirecek kadar ileri gitmeliyiz. O zaman tövbe, bir suçluluk yükü değil, bir ibadet kapısı haline gelir.