Bekering is de manier om terug te keren naar een heldere geest.

Bekering is in het boeddhisme iets anders dan eenvoudige spijt. Als je iemand pijn hebt gedaan of pijn hebt gedaan, moet je daar eerst eerlijk naar kijken. Als je je fouten verbergt of tot het einde volhoudt dat het niet jouw schuld is, wordt het moeilijk voor de ander en raakt je hart nauwer gesloten.

Er is herkenning in bekering. Het bevat een hart dat kan zeggen: ‘Ik had het mis’, een hart dat schaamte herkent, en een hart dat besluit dezelfde fout niet nog een keer te herhalen. Dit hart is niet een hart dat zichzelf vernietigt door zichzelf te vernederen, maar een hart dat door te doen teruggaat naar het juiste pad.

Maar bekering gaat niet over het blijven stilstaan ​​bij het verleden. Dit betekent niet dat je moet stoppen met huilen als je je fouten ziet. Het betekent het toegeven, je verontschuldigen voor datgene waarvoor je je moet verontschuldigen, en weer de schone kant op lopen. Bekering is een praktijk omdat het tot nieuwe daden leidt.

De oorspronkelijke geest is als de zon. Wolken kunnen de zon bedekken, maar ze kunnen de zon zelf niet uitschakelen. Op dezelfde manier kunnen fouten het hart bedekken, maar het verontreinigt de oorspronkelijke zuivere natuur niet volledig. Bekering gaat dus niet over wanhoop en zeggen: ‘Ik ben klaar’, maar over het herkennen van de wolken die ons blokkeren en het terugkeren naar het licht.

Echt berouw begint met toegeven wat je verkeerd hebt gedaan, maar daar houdt het niet op. We moeten geloven in onze oorspronkelijke heldere geest en zo ver gaan dat we onze daden van vandaag veranderen om te voorkomen dat we dezelfde fouten herhalen. Op dat moment wordt bekering geen last van schuldgevoel, maar een deur om te praktiseren.