การจ้องมองที่ส่องดูตนเองและจับจ้องผู้อื่น

เมื่อเรามองดูตัวเองและเมื่อเรามองคนอื่น เป็นเรื่องง่ายที่จะดึงมาตรฐานที่แตกต่างออกมา สำหรับความผิดพลาดของเราเอง เราคิดว่ามีสถานการณ์ สำหรับข้อบกพร่องของเราเอง เราคิดว่ามีเหตุผล แต่ต่อหน้าความผิดพลาดของบุคคลอื่น เราจะตัดสินบุคคลนั้นว่าขาดหรือประมาทโดยธรรมชาติ การสังเกตความแตกต่างนี้เป็นจุดเริ่มต้นของการฝึกฝน

การแก้ตัวด้วยตนเองสามารถทำให้จิตใจสบายได้ชั่วขณะหนึ่ง แต่เมื่อรูปแบบเดียวกันนี้เกิดขึ้นซ้ำ ความเข้มแข็งในการส่องแสงในใจตนเองก็จะอ่อนลง และรอยแตกเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นในความสัมพันธ์ การฝึกฝนไม่ใช่ทักษะในการตัดสินผู้อื่นให้แม่นยำยิ่งขึ้น เป็นงานที่ต้องดูทิศทางของจิตใจเราก่อนก่อนที่จะเกิดวิพากษ์วิจารณ์

การควบคุมผู้อื่นไม่ได้หมายความว่าเพียงปล่อยให้ความผิดทุกอย่างผ่านไป เราอาจพูดในสิ่งที่จำเป็นต้องพูด แต่เราไม่ได้แก้ไขข้อบกพร่องของบุคคลอื่นตามอัตลักษณ์ทั้งหมดของพวกเขา เราจำได้ว่าเราเองก็เป็นสัตว์ที่สามารถทำให้เกิดจิตเช่นนั้นได้ เมื่อเราเพิ่มการไตร่ตรองต่อตนเองและความเข้าใจต่อผู้อื่นมากขึ้น ความเห็นอกเห็นใจจะไม่ใช่คำที่เป็นนามธรรมอีกต่อไป มันกลายเป็นจุดแข็งที่แท้จริงภายในความสัมพันธ์

สิ่งสำคัญในคำสอนนี้ไม่ใช่การฝืนตกแต่งจิตใจหรือพยายามเปลี่ยนแปลงทั้งหมดในคราวเดียว ประการแรก เราสังเกตว่าจิตใจของเราติดอยู่ตรงจุดใด และจากนั้นจึงเลือกก้าวหนึ่งไปในทิศทางที่เที่ยงตรงมากขึ้น การฝึกฝนไม่ใช่งานพิเศษที่อยู่ห่างไกล ปรากฏอยู่ในถ้อยคำ ถ้อยคำ คำพิพากษา และการพิจารณาประจำวัน