Sesle Sarsılmayan Bir Kulak

Bugünün öğretisi istikrarın zorluğuyla başlıyor. Zihin sağlam bir şekilde kurulmazsa, pratik yapmak, dua etmek ve hatta günlük bir öğretiye devam etmek bile kolayca kesintiye uğrar. Hayatın öncelikleri her gün değişiyor ve yeni görevler ortaya çıkmaya devam ediyor. Bu nedenle pratik sadece özel zamanlarda yaptığımız bir şey değildir. Tereddütlü bir günlük yaşamda bile tekrar geri dönmek için güce ihtiyacı var.

Keşiş daha sonra ses yoluyla uygulama hakkında konuştu. Meditasyon yaparken bazı insanlar şarkı söyleyen kaseye veya zil sesine odaklanır. Ancak daha derinlemesine baktığımızda önemli olan sadece sesin kendisi değildir. Zihnimiz bunun iyi bir ses mi, kötü bir ses mi, müzik mi yoksa gürültü mü olduğuna karar vererek tepki vermeden önce, şu anda duyduğumuz gerçeğini fark etmek önemlidir.

Sesleri kulaklarımızla duyarız. Ancak bir ses duyduğumuz anda zihin onu hemen yargılar. Bu iyi, bundan hoşlanmadım, bu gürültülü, bunu duymak hoş diyerek tepki verir. Eğer sadece bu tepkiyi takip edersek, zihin ses tarafından sürüklenir ve övgü ya da eleştiri sözleriyle bile kolaylıkla sarsılır.

Çalışma ve pratikte derinleşmek, bazı özel doğaüstü güçler kazanmak anlamına gelmez. Bu, duyduğumuz ses ne olursa olsun, onun tarafından savrulmadığımız, işitme eylemini fark ettiğimiz anlamına gelir. Yalnızca sesin türünden ziyade işitmenin temelini bildiğimizde, zihin iyi ve kötü seslere daha az bağlı olur.

Bugün, gün içerisinde karşınıza çıkan seslere yakından bakın. Birinin sözlerini, etraftaki gürültüyü, övgüyü veya eleştiriyi duyduğunuz anda zihnin nasıl hareket ettiğine dikkat edin. Sesi uzaklaştırmadan veya ona tutunmadan işittiğinizi bildiğinizde, zihin yavaş yavaş sessizleşir.