Een oor dat niet door geluid wordt geschokt

Het onderwijs van vandaag begint met de moeilijkheid van standvastigheid. Oefening, gebed en zelfs het voortzetten van een dagelijkse les worden gemakkelijk onderbroken als de geest niet stevig ingesteld is. De prioriteiten van het leven veranderen elke dag en er verschijnen steeds nieuwe taken. Daarom is oefenen niet iets wat we alleen op bijzondere momenten doen. Het heeft de kracht nodig om weer terug te keren, zelfs in een wankel leven van alledag.

De monnik sprak vervolgens over oefenen door middel van geluid. Bij het mediteren concentreren sommige mensen zich op een klankschaal of het geluid van een bel. Maar als we dieper kijken, gaat het niet alleen om het geluid zelf. Voordat de geest reageert door te beslissen of het een goed geluid of een slecht geluid, muziek of lawaai is, is het belangrijk om op te merken wat we op dit moment horen.

Geluiden horen we met de oren. Maar zodra we een geluid horen, beoordeelt de geest het onmiddellijk. Het reageert door te zeggen: dit is goed, ik vind dit niet leuk, dit is luidruchtig, dit is prettig om te horen. Als we eenvoudigweg die reactie volgen, wordt de geest meegetrokken door geluid en wordt hij gemakkelijk geschokt, zelfs door woorden van lof of kritiek.

Het verdiepen van studie en beoefening betekent niet dat je een speciale bovennatuurlijke kracht verwerft. Het betekent dat welk geluid we ook horen, we er niet door heen en weer geslingerd worden, maar de handeling van het horen opmerken. Wanneer we de grond van het gehoor kennen in plaats van alleen het soort geluid, is de geest minder gebonden aan goede en slechte geluiden.

Kijk vandaag eens goed naar de geluiden die overdag naar je toe komen. Op het moment dat je iemands woorden, omgevingsgeluid, lof of kritiek hoort, merk dan op hoe de geest beweegt. Als je weet dat je hoort zonder het geluid weg te duwen of eraan vast te houden, wordt de geest geleidelijk stil.