Αυτί που δεν κλονίζεται από τον ήχο

Η σημερινή διδασκαλία ξεκινά με τη δυσκολία της σταθερότητας. Η εξάσκηση, η προσευχή, ακόμη και η συνέχιση μιας καθημερινής διδασκαλίας διακόπτονται εύκολα, αν ο νους δεν είναι σταθερά τοποθετημένος. Οι προτεραιότητες της ζωής αλλάζουν κάθε μέρα και νέες εργασίες εμφανίζονται συνεχώς. Γι' αυτό η εξάσκηση δεν είναι κάτι που κάνουμε μόνο σε ειδικές στιγμές. Χρειάζεται τη δύναμη για να επιστρέψει ξανά, ακόμα και μέσα σε μια αταλάντευτη καθημερινότητα.

Στη συνέχεια ο μοναχός μίλησε για την άσκηση μέσω του ήχου. Όταν κάνουν διαλογισμό, μερικοί άνθρωποι εστιάζουν σε ένα μπολ τραγουδιού ή στον ήχο ενός κουδουνιού. Αλλά όταν κοιτάμε πιο βαθιά, αυτό που έχει σημασία δεν είναι μόνο ο ίδιος ο ήχος. Πριν το μυαλό αντιδράσει αποφασίζοντας αν είναι καλός ή κακός ήχος, μουσική ή θόρυβος, είναι σημαντικό να προσέξουμε το γεγονός ότι ακούμε αυτή τη στιγμή.

Ακούμε ήχους με τα αυτιά. Ωστόσο, μόλις ακούμε έναν ήχο, το μυαλό τον κρίνει αμέσως. Αντιδρά λέγοντας, αυτό είναι καλό, δεν μου αρέσει αυτό, αυτό είναι θορυβώδες, αυτό είναι ευχάριστο να ακούγεται. Αν απλώς ακολουθήσουμε αυτή την αντίδραση, το μυαλό παρασύρεται από τον ήχο και ταρακουνιέται εύκολα ακόμα και από λόγια επαίνου ή κριτικής.

Για να εμβαθύνει η μελέτη και η εξάσκηση δεν σημαίνει ότι αποκτάς κάποια ειδική υπερφυσική δύναμη. Σημαίνει ότι ό,τι ήχο ακούμε, δεν μας πετάει, αλλά παρατηρούμε την πράξη της ακοής. Όταν γνωρίζουμε το έδαφος της ακοής και όχι μόνο το είδος του ήχου, το μυαλό δεσμεύεται λιγότερο από καλούς και κακούς ήχους.

Σήμερα, κοιτάξτε προσεκτικά τους ήχους που σας έρχονται κατά τη διάρκεια της ημέρας. Τη στιγμή που ακούτε τα λόγια κάποιου, τον περιβάλλοντα θόρυβο, τον έπαινο ή την κριτική, παρατηρήστε πώς κινείται το μυαλό. Όταν ξέρετε ότι ακούτε χωρίς να απομακρύνετε τον ήχο ή να τον κρατάτε, το μυαλό σταδιακά σιωπά.