Als je de vergankelijkheid kent, stel je de praktijk van vandaag niet uit
In het boeddhisme wordt ons verteld dat we niet elke dag tevergeefs moeten laten voorbijgaan zonder dat er iets wordt gewonnen. Dit komt omdat een dag die voorbijgaat niet alleen maar tijd is; het is een deel van het leven dat niet terugkeert.
Wanneer we de vergankelijkheid diep voelen, kan het lijken alsof de wereld in vlammen opgaat. De tijd blijft stromen, het lichaam wordt oud en op een dag moeten we de dood ontmoeten.
Daarom is oefenen niet iets om uit te stellen. Op elk moment moeten we goed voor onszelf zorgen, in de geest kijken en de gewoonte aankweken om wakker te zijn. Dit is de manier om onszelf te redden binnen een vlamachtige vergankelijkheid.
Vergankelijkheid is geen lering die bedoeld is om angst te creëren. Het is veeleer een lering die ons vandaag de dag waardevoller laat leven. Als we de seizoenen zien veranderen en de bladeren zien vallen, kunnen we zien wat er nu moet gebeuren.
Probeer vandaag eens een kleine oefening in de zorg voor de geest. Wanneer je de ademhaling opmerkt, de geest tot rust brengt en een wakkere dag leeft, wordt zelfs het verstrijken van de tijd een studiepad.
De leer om geen dag voorbij te laten gaan zonder iets gewonnen te hebben, maakt ons bewust van de vergankelijkheid. De tijd verstrijkt, het lichaam wordt oud en de wereld kan elk moment veranderen. Stel de beoefening dus niet uit; zorg voor de geest op elk moment. Terwijl je de seizoenen ziet veranderen, oefen je vandaag minstens één gewoonte van wakker zijn.
