ของถวายย่อยได้ด้วยการปฏิบัติ

ต่อจากคำสอนเรื่องภัตตาหารหอมแห่งพุทธเกษตรหอมเมื่อวาน ยังมีจุดหนึ่งให้พิจารณา เมื่อเรากินข้าว ร่างกายต้องย่อยอาหารนั้น เมื่อป่วย เรากินยา ยาก็ถือว่าย่อยได้ก็ต่อเมื่อทำหน้าที่ของมันจนสมบูรณ์

ของถวายอันหอมก็เข้าใจได้ในทำนองเดียวกัน การได้รับของถวายไม่ได้ทำให้เกิดบุญโดยอัตโนมัติ ต่อเมื่อผู้รับปฏิบัติอย่างถูกต้อง และเปลี่ยนพระคุณที่ได้รับให้เป็นพลังของการปฏิบัติ จึงเรียกได้ว่าย่อยของถวายนั้นจริง

ในความหมายลึกของพระสูตร เรื่องนี้ชี้ถึงภูมิสูง เช่น ความตื่นรู้อย่างสมบูรณ์ หรือภูมิของพระโพธิสัตว์ผู้ใกล้พุทธภาวะอีกเพียงชาติเดียว กล่าวอีกอย่าง ภัตตาหารหอมไม่ใช่อาหารที่เสวยอย่างตามใจ แต่เป็นของถวายที่ผู้ปฏิบัติบนทางแห่งความตื่นรู้ต้องรับไว้และย่อยให้หมดจด

ดังนั้น ผู้ปฏิบัติไม่ควรหยุดอยู่ที่การได้รับการปรนนิบัติ เราไม่ควรใช้ของถวายและพระคุณอย่างเบาๆ แต่ต้องขัดเกลาตนด้วยศีล ความเพียร และปัญญา แล้วเปลี่ยนสิ่งที่ได้รับให้เป็นบุญในชีวิตของตน

วันนี้ ลองระลึกถึงความช่วยเหลือและพระคุณที่เราได้รับ อย่าใช้มันเหมือนเป็นของที่สมควรได้อยู่แล้ว แต่จงทำให้เป็นพลังในการมีชีวิตอย่างถูกต้องยิ่งขึ้นและปฏิบัติให้ลึกขึ้น เมื่อทำเช่นนี้ ของถวายที่ได้รับก็ย่อยเป็นบุญที่ทำให้ชีวิตสว่าง