Laat je niet schokken door woorden; zie de oorspronkelijke plek
Mensen zijn gemakkelijk geschokt door woorden. Als iemand ons prijst, voelt de geest zich tevreden; als iemand ons bekritiseert, wordt de geest gekwetst. Zachte woorden brengen vreugde, terwijl harde woorden aanleiding geven tot woede en pijn.
Toch zegt de leer dat ook alle stemmen als lege ruimte zijn. Er verschijnt een geluid op het moment dat het wordt gehoord, maar als we het proberen te bevatten, is het al verdwenen. Woorden worden duidelijk gehoord, maar toch hebben ze geen blijvende substantie; zodra ze ontstaan, verspreiden ze zich afhankelijk van de omstandigheden.
Net zoals wolken door de lucht trekken, verschijnen geluiden kortstondig in de lege ruimte en verdwijnen dan weer. Maar we houden deze woorden vast en herhalen ze lange tijd in onze geest, terwijl we goed, slecht, goed en fout zeggen. In werkelijkheid zijn de woorden al verdwenen, maar onze eigen geest grijpt ze weer op en verandert ze in pijn en woede.
Daarom moet een beoefenaar niet alleen de inhoud van woorden volgen. We moeten ook de aard zien waardoor deze woorden ontstaan en verdwijnen. We moeten niet te opgeblazen raken door lof of te veel instorten door kritiek, en we moeten in staat zijn om verder te kijken dan de klank van woorden.
Toch betekent dit niet dat we zomaar elk woord moeten volhouden en negeren. Verkeerde uitspraken en verkeerd gedrag moeten verstandig worden gecorrigeerd, en in verantwoordelijke posities moeten ook de nodige woorden worden gesproken. Zelfs dan moeten we reageren met een kalme geest en heldere wijsheid, in plaats van ons te laten meeslepen door gewonde emoties.
Woorden komen en verdwijnen als lege ruimte. Om ze lange tijd vast te houden en eronder te lijden, is een gewoonte van onze eigen geest. Woorden horen zonder door woorden gevangen te worden, en geluid horen zonder door geluid meegetrokken te worden, is oefening.
Mogen we vandaag goed kijken, zodat lof en kritiek, vriendelijke en harde woorden de geest niet al te zeer doen wankelen, en mogen we ons de stille, oorspronkelijke plek herinneren die verder gaat dan de klank van woorden.
Woorden zijn als lege ruimte: ze verschijnen op het moment dat ze worden gehoord en verdwijnen dan snel. Toch houden we vaak verdwenen woorden in onze geest vast en raken daardoor gekwetst en boos. We moeten ons niet laten opblazen door lof of bezwijken onder kritiek, maar een geest cultiveren die niet door woorden wordt geschokt. Mogen we vandaag een kijkje nemen in de oorspronkelijke, rustige geest, zonder dat we door geluid worden meegetrokken.
