อย่าหวั่นไหวด้วยเสียงแห่งถ้อยคำ ดูสถานที่เดิม

ผู้คนหวั่นไหวได้ง่ายด้วยคำพูด เมื่อมีคนชมเชยเรา จิตใจก็จะรู้สึกยินดี เมื่อมีคนวิพากษ์วิจารณ์เราจิตใจก็เจ็บ คำพูดที่อ่อนโยนทำให้เกิดความสุข ในขณะที่คำพูดที่รุนแรงทำให้เกิดความโกรธและความเจ็บปวด

แต่คำสอนที่ว่าเสียงทั้งหลายก็เหมือนความว่างเปล่าเช่นกัน เสียงปรากฏขึ้นทันทีที่ได้ยิน แต่พอเราพยายามจับ มันก็หายไปแล้ว ได้ยินถ้อยคำอย่างชัดเจน แต่ไม่มีแก่นสารที่คงอยู่ ทันทีที่มันเกิดขึ้นมันก็กระจายไปตามเงื่อนไข

เช่นเดียวกับที่เมฆเคลื่อนผ่านท้องฟ้า เสียงต่างๆ จะปรากฏขึ้นในพื้นที่ว่างชั่วขณะหนึ่งแล้วหายไป แต่เรายึดคำเหล่านั้นและพูดซ้ำอยู่ในใจเป็นเวลานานว่า ดี ชั่ว ถูกและผิด ความจริงคำพูดมันหายไปแล้ว แต่ใจเราเองกลับเกาะกุมมัน กลับกลายเป็นความเจ็บใจและโกรธเคือง

ดังนั้นผู้ปฏิบัติไม่ควรปฏิบัติตามแต่เนื้อหาถ้อยคำเท่านั้น เราต้องเห็นธรรมชาติของคำเหล่านั้นเกิดขึ้นและดับไป เราไม่ควรโอ้อวดเกินไปด้วยการสรรเสริญหรือจมอยู่กับคำวิพากษ์วิจารณ์มากเกินไป และเราควรจะสามารถมองไปยังสถานที่เดิมได้นอกเหนือจากเสียงของคำพูด

ถึงกระนั้น นี่ไม่ได้หมายความว่าเราควรอดทนและผ่านทุกคำพูดไป คำพูดและพฤติกรรมที่ไม่ถูกต้องควรได้รับการแก้ไขอย่างชาญฉลาด และในตำแหน่งที่รับผิดชอบก็ต้องพูดคำพูดที่จำเป็นด้วย ถึงกระนั้นเราก็ควรตอบสนองด้วยจิตใจที่สงบและมีสติปัญญาที่ชัดเจน แทนที่จะถูกฉุดรั้งด้วยอารมณ์ที่บอบช้ำ

คำพูดมาและหายไปเหมือนความว่างเปล่า การยึดมั่นถือมั่นไว้นานจนทนทุกข์ทรมานนั้นเป็นนิสัยของจิตใจเราเอง การฟังคำโดยไม่ถูกกักขังด้วยคำพูด และการได้ยินเสียงโดยไม่ถูกดึงด้วยเสียง เป็นการฝึกฝน

วันนี้ขอให้เราพินิจพิเคราะห์ให้ดี คำสรรเสริญ คำวิจารณ์ ถ้อยคำที่สุภาพและคำหยาบ ไม่ทำให้จิตใจสั่นคลอนมากนัก และขอให้เราระลึกถึงสถานที่เดิมอันเงียบสงบ เกินกว่าเสียงคำพูด