Μην σε κλονίζει ο ήχος των λέξεων. Δείτε την αρχική θέση
Οι άνθρωποι κλονίζονται εύκολα από τις λέξεις. Όταν κάποιος μας επαινεί, το μυαλό αισθάνεται ευχαριστημένο. όταν κάποιος μας επικρίνει, το μυαλό πληγώνεται. Τα ήπια λόγια φέρνουν χαρά, ενώ τα σκληρά λόγια προκαλούν θυμό και πόνο.
Ωστόσο, η διδασκαλία λέει ότι όλες οι φωνές, επίσης, είναι σαν κενός χώρος. Ένας ήχος εμφανίζεται τη στιγμή που ακούγεται, αλλά όταν προσπαθούμε να τον πιάσουμε, έχει ήδη εξαφανιστεί. Οι λέξεις ακούγονται καθαρά, αλλά δεν έχουν ουσία που να μένει. μόλις προκύψουν σκορπίζονται ανάλογα με τις συνθήκες.
Καθώς τα σύννεφα περνούν από τον ουρανό, οι ήχοι εμφανίζονται για λίγο στον κενό χώρο και μετά εξαφανίζονται. Αλλά κρατάμε αυτές τις λέξεις και τις επαναλαμβάνουμε για πολλή ώρα στο μυαλό, λέγοντας καλό, κακό, σωστό και λάθος. Στην πραγματικότητα, οι λέξεις έχουν ήδη εξαφανιστεί, αλλά το μυαλό μας τις πιάνει ξανά και τις μετατρέπει σε πληγή και θυμό.
Επομένως, ένας ασκούμενος δεν πρέπει να ακολουθεί μόνο το περιεχόμενο των λέξεων. Πρέπει επίσης να δούμε τη φύση με την οποία αυτές οι λέξεις προκύπτουν και εξαφανίζονται. Δεν πρέπει να διογκωνόμαστε πολύ από τον έπαινο ή να καταρρεύσουμε πολύ από την κριτική, και θα πρέπει να μπορούμε να κοιτάξουμε την αρχική θέση πέρα από τον ήχο των λέξεων.
Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει απλώς να αντέχουμε και να προσπερνάμε κάθε λέξη. Η λανθασμένη ομιλία και συμπεριφορά πρέπει να διορθώνονται με σύνεση και σε θέσεις ευθύνης να λέγονται και απαραίτητα λόγια. Ακόμη και τότε, θα πρέπει να ανταποκρινόμαστε με ήρεμο μυαλό και καθαρή σοφία αντί να μας παρασύρει πληγωμένο συναίσθημα.
Οι λέξεις έρχονται και εξαφανίζονται σαν κενός χώρος. Το να τα κρατάμε για πολύ καιρό και να υποφέρουμε από αυτά είναι μια συνήθεια του μυαλού μας. Το να ακούς λέξεις χωρίς να σε παγιδεύουν οι λέξεις και να ακούς ήχο χωρίς να σε τραβάει ο ήχος, είναι εξάσκηση.
Σήμερα, ας κοιτάξουμε προσεκτικά, ώστε ο έπαινος και η κριτική, τα καλά λόγια και τα σκληρά λόγια, να μην ταρακουνήσουν πολύ το μυαλό και να θυμηθούμε το ήσυχο αρχικό μέρος πέρα από τον ήχο των λέξεων.
Οι λέξεις είναι σαν κενός χώρος: εμφανίζονται τη στιγμή που ακούγονται, μετά σύντομα εξαφανίζονται. Ωστόσο, συχνά κρατάμε χαμένες λέξεις στο μυαλό μας και θυμώνουμε από αυτές. Δεν πρέπει να διογκωνόμαστε από επαίνους ή να καταρρεύσουμε υπό την κριτική, αλλά να καλλιεργούμε ένα μυαλό που δεν κλονίζεται από τις λέξεις. Σήμερα, ας κοιτάξουμε το αρχικό ήσυχο μυαλό χωρίς να μας τραβάει ο ήχος.
