با صدای کلمات تکان نخورید. مکان اصلی را ببینید

مردم به راحتی با کلمات متزلزل می شوند. وقتی کسی از ما تمجید می کند، ذهن احساس خوشحالی می کند. وقتی کسی از ما انتقاد می کند، ذهن آسیب می بیند. کلمات ملایم باعث شادی می شوند، در حالی که کلمات تند باعث خشم و درد می شوند.

با این حال این آموزش می گوید که همه صداها نیز مانند فضای خالی هستند. صدایی در لحظه شنیدن ظاهر می شود، اما وقتی سعی می کنیم آن را درک کنیم، قبلاً ناپدید شده است. کلمات به وضوح شنیده می شوند، اما هیچ ماده ای ندارند که بمانند. به محض ظهور، طبق شرایط پراکنده می شوند.

درست زمانی که ابرها از آسمان عبور می کنند، صداها برای مدت کوتاهی در فضای خالی ظاهر می شوند و سپس ناپدید می شوند. اما ما به آن کلمات چنگ می زنیم و آنها را برای مدت طولانی در ذهن تکرار می کنیم و خوب، بد، درست و غلط می گوییم. در حقیقت، کلمات قبلاً ناپدید شده اند، اما ذهن خود ما دوباره آنها را درک می کند و آنها را به رنج و عصبانیت تبدیل می کند.

بنابراین، یک تمرین‌کننده نباید فقط محتوای کلمات را دنبال کند. ما همچنین باید ماهیت پیدایش و ناپدید شدن آن کلمات را ببینیم. ما نباید در اثر تمجید بیش از حد متورم شویم یا در اثر انتقاد بیش از حد متلاشی شویم، و باید بتوانیم فراتر از صدای کلمات به مکان اصلی نگاه کنیم.

با این حال، این بدان معنا نیست که ما باید به سادگی تحمل کنیم و از هر کلمه عبور کنیم. گفتار و رفتار نادرست باید عاقلانه اصلاح شود و در پست های مسئولیت نیز حرف های لازم زده شود. حتی در این صورت، ما باید با ذهنی آرام و خرد روشن پاسخ دهیم نه اینکه تحت تأثیر احساسات جریحه دار قرار بگیریم.

کلمات می آیند و مانند فضای خالی ناپدید می شوند. نگه داشتن آنها برای مدت طولانی و افزایش رنج از آنها یک عادت ذهن ماست. شنیدن کلمات بدون گرفتار شدن در دام کلمات، و شنیدن صدا بدون اینکه توسط صدا کشیده شود، تمرین است.

باشد که امروز با دقت نگاه کنیم تا مداحی و انتقاد و سخنان محبت آمیز و سخنان تند ذهن را به شدت متزلزل نکند و در ورای صدای کلمات به یاد مکان اصلی خلوت باشیم.