Nie daj się poruszyć dźwiękiem słów; zobacz pierwotne miejsce

Ludźmi łatwo wstrząsają słowa. Kiedy ktoś nas chwali, umysł czuje się zadowolony; kiedy ktoś nas krytykuje, umysł zostaje zraniony. Łagodne słowa przynoszą radość, podczas gdy ostre słowa powodują złość i ból.

Jednak nauka mówi, że wszystkie głosy również są jak pusta przestrzeń. Dźwięk pojawia się w chwili, gdy zostaje usłyszany, ale gdy próbujemy go uchwycić, już znika. Słowa są wyraźnie słyszalne, ale nie mają trwałej substancji; gdy tylko się pojawią, rozpraszają się zgodnie z warunkami.

Gdy chmury przechodzą przez niebo, dźwięki na chwilę pojawiają się w pustej przestrzeni, a następnie znikają. Ale trzymamy się tych słów i powtarzamy je przez długi czas w umyśle, mówiąc: dobro, zło, dobro i zło. Tak naprawdę te słowa już zniknęły, ale nasz własny umysł chwyta je ponownie i zamienia w ból i gniew.

Dlatego praktykujący nie powinien kierować się wyłącznie treścią słów. Musimy także dostrzec naturę, dzięki której te słowa powstają i znikają. Nie powinniśmy zbytnio nadymać się pochwałami ani załamywać się krytyką, a powinniśmy potrafić zajrzeć w pierwotne miejsce poza dźwiękiem słów.

Nie oznacza to jednak, że powinniśmy po prostu znosić i pomijać każde słowo. Należy mądrze korygować niewłaściwe wypowiedzi i zachowania, a na odpowiedzialnych stanowiskach należy także wypowiedzieć niezbędne słowa. Nawet wtedy powinniśmy reagować ze spokojnym umysłem i jasną mądrością, a nie dać się ponieść zranionym emocjom.

Słowa przychodzą i znikają jak pusta przestrzeń. Trzymanie się ich przez długi czas i cierpienie z ich powodu jest naszym nawykiem. Słuchanie słów bez bycia uwięzionym przez słowa i słuchanie dźwięku bez bycia przyciąganym przez dźwięk to praktyka.

Przyjrzyjmy się dzisiaj uważnie, aby pochwały i krytyka, miłe i ostre słowa nie wstrząsnęły zbytnio umysłem i abyśmy pamiętali o cichym, pierwotnym miejscu poza dźwiękiem słów.