Natura Buddy objawia się poprzez praktykę

Kiedy ludzie mówią o naturze Buddy, łatwo jest to zrozumieć tak, jakby coś było już w nas ukryte. Taki sposób mówienia może czasami dodać sił do praktyki. Potrzebujemy wiary, że każdy może się przebudzić, w przeciwnym razie ścieżka może wydawać się niemożliwa. Ale jeśli ta wiara stwardnieje w myśl: „Posiadam niezmienną substancję”, odchodzi od buddyjskiego znaczenia braku jaźni i współzależnego powstawania.

Istotą dzisiejszego nauczania jest uważne dostrzeżenie tej różnicy. Natury Buddy nie należy chwytać jak atmana ani traktować jej jako czegoś posiadanego. Lepiej jest ją rozumieć jako możliwość przebudzenia, która staje się jasna, gdy praktyka i warunki odpowiednio się spotkają. Poprzez studiowanie, obserwowanie umysłu i uwalnianie przywiązań, pojawia się mądrość. Cenną rzeczą jest to, że ta mądrość może się pojawić, a nie to, że gotowa rzecz jest już przechowywana w ciele.

Pomyśl o ćwiczeniu pędzla. Żywy pociąg nie jest obiektem ukrytym wewnątrz pędzla. Papier, atrament, oddech, siła ręki i wielokrotne ćwiczenia spotykają się, a potem pojawia się jedno wyraźne pociągnięcie. Powiedzieć „każdy może pisać” nie oznacza, że ​​ukończony tekst jest już w pędzlu. Oznacza to, że trenując prawidłowo, każdy może uzyskać wyraźny udar.

Praktyka jest taka sama. Przebudzenie nie jest skarbem, który wyciągamy z wnętrza. Jest to ścieżka odsłaniana w miarę kultywowania umysłu, uczenia się Dharmy i kontynuowania świadomości chwila po chwili. Wiara w naturę Buddy nie jest zatem niejasną pewnością siebie. To siła, aby nie porzucić praktyki, którą należy wykonać dzisiaj.

Są dwie rzeczy, na które należy uważać. Pozostajemy w myśli: „Już to mam” i rozluźniamy się w praktyce. Drugim jest podjęcie decyzji: „Nie mam nic” i zagubienie ścieżki. Nauka o naturze Buddy wykracza poza obie skrajności. Mówi nam, że każdy może otworzyć ścieżkę przebudzenia poprzez wysiłek i warunki.